Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου

Που πήγε η αγάπη, γαμώτο; Που είναι θαμμένη;  Κάτω από το υγρό χώμα που μουσκέψαμε με τα δάκρυά μας ψάχνοντάς την. Που την αφήσαμε, που την ξεχάσαμε; Γιατί να μην είναι πια εδώ μαζί μας; Πήραν τη θέση της άλλα πράγματα με μεγαλύτερη αξία, λέει. Ποιος, τι και από πότε κάτι άλλο έχει μεγαλύτερη αξία από την αιώνια αγάπη; Έτσι όπως τα κάναμε, έτσι όπως καταντήσαμε να θεωρούμε άλλα πράγματα σημαντικά παρά την αγάπη.  Βρε, έχει τίποτα μεγαλύτερη αξία από εκείνη; Ποιος άλλος σου δίνει ένα χαμόγελο έως τον ουρανό; Ποιος σε κάνει να τραγουδάς σαν καρδερίνα και ας έχεις την πιο απαίσια φωνή του πλανήτη. Τι σε κάνει να γράφεις σαν να είσαι ο Σεφέρης;

Όλα πια τα έχουμε ισοπεδώσει. Ένα αντικείμενο, λέει, έχει μεγαλύτερη αξία. Κούνια που σας κούναγε.  Ποιος κάνει το δέρμα σου να μοσχοβολάει σαν αγιόκλημα κομμένο από τον κήπο της γιαγιάς; Η αγάπη! Εκείνη η μοναδική κα υπέροχη αγάπη που γεννάει ξανά όλες τις πεθαμένες σου αισθήσεις. Που σε κάνει να πετάς και να λάμπεις σαν την πιο σπάνια πεταλούδα του κόσμου.

Την αφήσαμε και την πετάξαμε σαν μαύρη τάβλα που βγήκε από ένα μισοκαμένο σπίτι. Την κάναμε να μοιάζει με ένα παραπεταμένο, σχισμένο παλιό σεντόνι που τώρα πια η θέση του είναι στα αγνοούμενα αντικείμενα.
Έλα μωρέ τώρα. Ποιος αναζητά την αγάπη όταν τα έχει όλα μέσα στα πόδια του και μάλιστα τσάμπα.
Φθηνούς και τζάμπα έρωτες με μια δόση από καληνύχτα που ακούγεται στο τέλος μαζί με το κλείσιμο της πόρτας και τη σκιά του που βγαίνει από το σπίτι σαν να τον κυνηγούν οι δαίμονες. Ποιος θα κοιτάξει την αγάπη όταν όλα έχουν γίνει τόσο φθηνά και μάλιστα δίχως ερωτήσεις και απαντήσεις. Ποιος θα βάλει “μπελά” στο κεφάλι του, το ακούσαμε και αυτό. Φθηνοί έρωτες, ψεύτικα λόγια, άδειες ζωές, φόβος και μόνο φόβος για εκείνο εκεί το ένα και μοναδικό συναίσθημα που υπάρχει στις ζωές μας αιώνες τώρα. Από τότε που φτιάχτηκε ετούτη η γη. Από τον Αδάμ και την Εύα.

Αγάπη από τα μεγαλύτερο αγαθά ετούτης της ζωής, που κατάντησε πεταμένη, άδεια χαρτοσακούλα από πασατέμπο.  Μην φοβάσαι να τη δώσεις, μη φοβάσαι να την δεχτείς. Υπέροχη όπως πάντα θα σε συνεπάρει και θα σου δώσει όλους τις τους καρπούς.  Όπως το φεγγάρι που φωτίζει μέσα στην βαθιά γαλάζια θάλασσα.

Μη φοβάσαι να μπεις μέσα της. Μη φοβάσαι να την περπατήσεις και να της δοθείς ολοκληρωτικά.  Μην αφήνεις να ψάχνουμε της αγάπη. Μην την αφήσεις μόνη της. Δεν θέλει ανταλλάγματα και ούτε ζητάει. Η καρδιά σου μόνο δίνει και δέχεται. Μην την βγάλουμε πάλι στο άμπελ αλέρτ.
Η αιώνια, μοναδική αγάπη.
Loading...
featuredpost/ΚΟΙΝΩΝΙΑ,ΓΥΝΑΙΚΑ,ΖΩΔΙΑ
featuredpost/ΕΛΛΑΔΑ,ΤΑΞΙΔΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Από το Blogger.