Του Λάμπρου Λιάπη
Κοιτουσα επιμονα την οψη των δυο Ελληνων στρατιωτικων που κρατουνταν ομηροι (κι οχι φυλακισμενοι, καθως δεν υπηρχε κατηγορια εναντιον τους). 
Τί εβλεπα;
Εβλεπα θαρρος. Ηταν σαν δυο νεαρα λιονταρια που τα ειχαν απαγαγει απο τη μανα τους και τα προοριζαν για εξημερωση. Για το Τουρκικο τσιρκο. Κι ομως, αυτα τα λιονταρια κοιτουσαν με ηρεμια στο βλεμμα και με τσαμπουκα τους δεσμωτες τους, λεγοντας τους με το βλεμμα αυτο πως οι αδυναμοι ηταν εκεινοι κι οχι οι δυο Ελληνες.
Εβλεπα δυναμη. Οι μυες των προσωπων τους ηταν συμπαγεις αλλα και αταραχοι συναμα. Αυτο μου εδινε ενα αιθημα υπεροχης εναντι της οψης της φοβισμενης εκπληξης της αλλης πλευρας.
Εβλεπα σπιθα στα ματια τους. Οι φλογες ηταν τοσο επικινδυνες που κανεις δεν τολμουσε να τους κοιταξει στα ματια. Καθε φορα που γινοταν προσαγωγη νομιζες πως οι Ελληνες προσηγαγαν τους αλλους κι οχι το αντιθετο.
Εβλεπα ορμη στην κινηση τους. Σα να ηταν βεβαιοι πως, αργα η γρηγορα, θα γυρισουν στη φωλια με το κεφαλι ψηλα και τη λιονταρισια χαιτη αλωβητη.
Εβλεπα σκεπτικισμο. Αραγε αυτα τα δυο παλικαρια θα συγχωρεσουν ποτε αυτους που τους υπεβαλλαν σ’ αυτη την αναιτια και αδικη δοκιμασια;
Εβλεπα σιγουρια. Μιλουσαν με τα ματια τους στις καμερες. Δεν χρειαζοταν να ανοιξουν το στομα τους. Αρκει να σε κοιτουσαν. Και τοτε καταλαβαινες πως αυτα τα δυο παιδια ειναι απο καλη παστα. Απο αυτη που ζυμωθηκε με τη μαγιά ενος ηρωα πολεμου. Κι ετσι ειναι.
Εβλεπα μαγκια. Αλλα αυτο το βλεπαμε μονο εμεις, καθως οι απεναντι δεν γνωριζουν τη λεξη, ειναι δικια μας. Μαγκια ομως αληθινη. Απο εκεινες που τις αναγνωριζεις απο μακρια, την αθορυβη, την ανεπιτηδευτη, την ωμη. Οχι τη στυλιζαρισμενη, τη δηθεν.
Εβλεπα νοσταλγια. Για τους δικους τους ανθρωπους που ειχαν μεινει πισω και παλευαν με αλλα θηρια για τα αυτονοητα. Αλλοι ηρωες αυτοι, οι γονεις.
Εβλεπα εκπληξη. Οχι στα ματια των Ελληνων αυτη τη φορα. Μα ειναι δυνατον να κρατεισαι ομηρος και να μη φοβασαι ουτε για ενα δευτερολεπτο; Απο τί ειναι φτιαγμενοι αυτοι οι Ελληνες; Αυτα φαινοταν να αναρωτιουνται οι Τουρκοι δεσμοφυλακες απο τη γλωσσα του σωματος τους και το φανερα εκπληκτο βλεμμα τους καθε φορα που συνοδευαν τα δυο παιδια.
Οπως και να ‘χει τα παιδια των Ελληνων αποφυλακιζονται. Και δινουν το μηνυμα παντου σε οποιον μπορει να το διαβασει και να το ερμηνευσει. Ειμαστε εδω. Ειμαστε η καρδια μας. Ειμαστε η ψυχη μας. Ειμαστε το λευκο και το γαλαζιο. Τιποτα περισσοτερο αλλα και τιποτα λιγοτερο. Και κανεις και ποτε δεν μπορει να μας παρει αυτο το συναισθημα της χαρας που πηραμε εμεις οι απλοι πολιτες μιας χωρας που βαλλεται πανταχοθεν. Μια ανασα ανακουφισης βγηκε απο τα πνευμονια μας. Δεν βασταει αλλο χαμο τουτη η χωρα. Δε βασταει αλλη αδικια. Δε βασταει αλλο δακρυ.
Παραμονη Δεκαπενταυγουστου, η ειδηση της αποφυλακισης των Ελληνων στρατιωτικων αποτελει οαση χαρας για εναν λαο που πενθει αθωους.
Θα ηθελα πολυ να σας συναντησω απο κοντα και να τσουγκρισω ενα ποτηρι κρασι μαζι σας λεβεντες. Οχι για να πανε τα φαρμακια κατω, αλλα για να μεθυσουμε γιατι ετσι γιορταζουμε εμεις τις χαρες στην Ελλαδα. Κι ας ειμαστε ξενοι. Καλη λευτερια και καλη επανοδο.
Υ.Γ: μια συμβουλη, αν μου επιτρεπετε. Μην δεχθειτε γλυψιμο και συγχαρητηρια απο ολους. Ξερετε εσεις.
Περασμενα, ναι. Ξεχασμενα, οχι.
Λαμπρος Λιαπης (εχθρος της πραγματικοτητας).
Δείτε την σχετική ανάρτηση:
Loading...
featuredpost/ΕΛΛΑΔΑ,ΤΑΞΙΔΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΚΗ
featuredpost/ΚΟΙΝΩΝΙΑ,ΓΥΝΑΙΚΑ,ΖΩΔΙΑ
Από το Blogger.