Της Ζωής Γούσιου.

Στις σκέψεις μου μέσα στο χάος, ανέπνευσα κάπου, καθαρό αέρα. Σε εκείνη την πόρτα που άνοιξε, και μπήκα σε ένα άδειο λευκό σπίτι, άνοιξαν τα πνευμόνια μου…

Νομίζω ήταν ο αέρας των ονείρων.
Ο αέρας της ελπίδας…της προσμονής, της χαράς, της ελευθερίας, της δημιουργικότητας.

Γιατί εμένα εκεί με επισκέπτονται τέτοιοι αέρηδες. Στις καθημερινές μου τις σκέψεις, μέσα στο πραγματικό χάος. Εκεί που υπηρετεί η πλήρης αταξία, βρίσκομαι ξαφνικά στην ολόδική μου φούσκα ολοκάθαρου αέρα.

Κι αυτό συνέβη άξαφνα, μετά από καιρό. Και πως; Με ένα σπίτι. Μια περίεργη παρομοίωση που όμως όλη μου τη ζωή, βγάζει ένα δικό της νόημα. Μη νομίζετε, ούτε εγώ το έπιασα το νόημα τελείως…όμως αισθάνθηκα. Και αυτό δύσκολα ξεχνιέται.

Με ανοιχτά μάτια, όλα γύρω μου μαύριζαν, καθώς έπεφτε και ο ήλιος. Με άγχωναν, μου έδεναν το στομάχι με τον πιο γερό κόμπο…Μα όταν αποφάσισα να πάρω τη στιγμή μου, και έκλεισα τα μάτια μου, ήταν εκεί. Ένα σπίτι κάτασπρο, γαλήνιο. Που επιτέλους η ψυχή μου θα ξάπλωνε και θα ηρεμούσε. Δεν είχε  έπιπλα, δεν είχε ανθρώπους. Ήταν άσπρο, και άδειο από κάθε λογής υλικά, και απτά πράγματα. Μα ήταν γεμάτο συναισθήματα  κυρίως ελπίδας, για τις πιο όμορφες μέρες που έρχονται.

Αυτό λοιπόν ήταν ένα από τα καθημερινά όνειρα που κάνω ξύπνια. Μα ήρθε μόνο του, δεν το προκάλεσα. Άβυσσος η ψυχή μας, είναι αυτή μια αλήθεια. Και μέσα σε αυτή την άβυσσο έμαθα να ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά, ελπίζοντας πως ζω για να τα πραγματοποιήσω.
Loading...

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

featuredpost/ΖΩΔΙΑ,ΓΥΝΑΙΚΑ

ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ

featuredpost/ΔΙΑΦΟΡΑ,LIFESTYLE
Από το Blogger.