Θυμάσαι, τότε που περίμενες να μεγαλώσεις;

Ξυπνάς μια μέρα και διαπιστώνεις πως δεν είσαι πια παιδί. Κοιτάζεις το πρόσωπο σου στο καθρέφτη για αρκετά δευτερόλεπτα και τσιμπάς έτσι στα γρήγορα τον εαυτό σου για να ξυπνήσεις. Προσέχεις το νέο ζάρωμα που πλέον φαίνεται στο πρόσωπό σου, νέες ρυτίδες υποδέχονται τη θέση τους εκεί. Ξύπνιος είσαι, όντως έχεις μεγαλώσει…
Φαντάζεσαι πως είσαι ακόμη παιδί, ενήλικος πια, παγιδευμένος στο σώμα ενός ενήλικα.

Έχεις γυναίκα, παιδιά υποχρεώσεις. Μια δουλειά σε περιμένει. Υποχρεώσεις, δανεικά, που δεν έχουν τέλος. Και το άγχος στο φουλ. Καθημερινό άγχος που έχει φτάσει σε ένα σημείο που δυστυχώς δεν μπορείς να το διαχειριστείς.

Οι μέρες που τριγυρνούσες ανέμελα στους κάμπους πέρασαν… Πέρασαν και οι μέρες όπου η μαμά και ο μπαμπάς σου, κάθονταν μαζί σου τις Κυριάτικες μέρες για να μαζευτείτε όλοι να περάσετε την μέρα, που τότε την θεωρούσαν ιερή, χωρίς δουλειά, χωρίς κόπο. Πέρασαν οι μέρες που οι σκανδαλιές σου κόστιζαν μόνο ένα δυο χαστούκια και όχι φυλακές και ισόβια.

Θυμάσαι, τότε που περίμενες να μεγαλώσεις; Τότε που δεν μπορούσες να περιμένεις να φτάσεις τα 18 για να μπεις επίσημα στον κόσμο των ενήλικων; Τότε που έσβηνες όλο χάρη την κάθε τούρτα των γενεθλίων σου, ξέροντας ότι πρόσθετες χρόνια.

Η ευλογία ή η κατάρα του να μεγαλώνεις είναι ανάλογη με το πώς βλέπεις εσύ τα πράγματα. Οι ανέμελες μέρες των παιδικών σου χρόνων είναι χαραγμένες πολύ καλά στο μυαλό σου. Σίγουρα λένε πως τα παιδικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Αλλά να ξέρεις, κάθε φορά που πισογυρνάς με τις δικές σου σκέψεις, να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου το ότι έχεις ζήσει. Έχεις φτάσει να κάνεις την δικιά σου οικογένεια, να βρεις την δικιά σου δουλειά και να ανεξαρτητοποιηθείς. Μπορεί να γεμίζεις κάθε μέρα από άγχος, τα καρδιοκτυπήματα σου αυξάνονται μέρα με την μέρα, γιατί δυσκολεύεσαι να τα βγάλεις προς το ζην, έχεις παιδιά που πρέπει να τους εξασφαλίσεις ένα σίγουρο και άνετο μέλλον… Αλλά έζησες, έφτασες μέχρι εδώ. Άλλοι δεν πατήσανε τα 18, ίσως γιατί τους έχει στερήσει το νήμα της ζωής κάποιος, είτε μια ασθένεια είτε κανένας πόλεμος…

Αν σου ζητούσε ο Πήτερ Παν να εγκαταλείψεις τα πάντα για να πας μαζί του στην χώρα του Ποτέ, τι θα έκανες άραγε; Θα άφηνες τα πάντα για να πας κάπου όπου το ελιξίριο της νεότητας είναι ατέλειωτο ή θα συνέχιζες να ζεις, να μεγαλώνεις, μέχρι το σημείο που είναι προκαθορισμένο για εσένα;

Ξέρεις Πήτερ Παν, ανέκαθεν ήσουνα ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων, για αυτό που είσαι, για αυτό που αντιπροσωπεύεις. Δεν θέλω να σε απογοητεύσω, αλλά έχουν αλλάξει τα μυαλά μου, το να μεγαλώνω το θεωρώ χαρά και ευλογία, διότι κτίζω. Ναι μπορεί να κτίζω ρυτίδες αλλά κτίζω και τη ζωή μου. Έχω φύγει από το μεταβατικό στάδιο της παιδικής ηλικίας, το έζησα και το χάρηκα. Και ευτυχώς που δεν κράτησε για πάντα. Διότι στα θεμέλια αυτά, πρέπει να συνεχίσεις να κτίζεις αλλιώς δεν θα έχουν νόημα. Το σπίτι, το σπίτι της ζωής, για να κτιστεί ολόκληρο πρέπει να συνεχιστούν να στοιβάζονται το ένα τούβλο πάνω στο άλλο.

Θα προσπαθήσω να κτίσω όσο καλύτερα και απολαυστικά μπορώ το σπίτι της ζωής μου. Και εύχομαι να κρατήσουν τα θεμέλια γερά. Και θα φτάσω σε ένα σημείο-ας το ελπίζω τουλάχιστο-μια Κυριάτικη μέρα, να κάθομαι με την σύντροφο της ζωής μου στο πλάι, κοιτώντας τα δικά μας εγγόνια, την επόμενη γενιά που εμείς θα γεννήσουμε..

Του Νεόφυτου Βασιλείου.
Loading...

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΡΘΡΑ

featuredpost/ΖΩΔΙΑ,ΓΥΝΑΙΚΑ

ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΟΥΜΕ

featuredpost/ΔΙΑΦΟΡΑ,LIFESTYLE
Από το Blogger.