recent

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

recent

Πως θα μάθω να ζω χωρίς εσένα, μου λες;

Πως θα μάθω να ζω χωρίς εσένα, μου λες;

Το μέλι έγινε κεντρί κι ο έρωτας μας τέλειωσε.
Της Στεύης Τσούτση.

Μη με ρωτάς που χάθηκαν όλα αυτά τα λόγια, οι σκέψεις, τα όνειρα.
Όλες εκείνες οι ελπίδες για ένα κοινό μέλλον, για μια ίδια πορεία.
Καπνός…
Δυο άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν πολύ κι είπαν πως όλο αυτό θα κρατήσει για πάντα. Μόνο που το δικό τους “πάντα” κράτησε λίγο περισσότερο από το τίποτα.
Μαζί μα μόνοι πια. Κι αυτό είναι κάτι, που όσο κι αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε, το ξέρουμε πολύ πολύ καλά.
Τελειώσαμε κι από φόβο μένουμε μαζί. Τρέμουμε μπροστά σε μια μοναξιά που δεν έχουμε συνηθίσει. Δειλιάζουμε μπροστά σε ένα αύριο που δε θα έχει εσένα κι εμένα στο κάδρο.
Φοβάμαι να κοιμηθώ σε αδειανό κρεβάτι.
Φοβάμαι να στρώσω τραπέζι για ένα άτομο.
Φοβάμαι να απλωθώ σε μια ντουλάπα που μέχρι χθες γκρίνιαζα πως ήταν γεμάτη από σένα.
Τα ίδια ξέρω πως φοβάσαι κι εσύ.
Συνηθίσαμε μαζί.
Γιορτές κι αργίες, βραδιές με φίλους και συγγενείς. Διακοπές…
Πως θα τα αφήσουμε πίσω όλα αυτά, μου λες;
Πως θα μάθω εγώ να ζω χωρίς εσένα κι εσύ χωρίς εμένα;
Γίνεται;

Μάλλον ναι…
Γιατί χωρίζουν κιόλας οι άνθρωποι. Και δεν είναι πάντα για κακό. Είναι και για καλό μερικές φορές.
Είναι για να βρουν μια ευτυχία που έχασαν από καιρό. Να διεκδικήσουν στιγμές καινούριες, άκοπες, αρουτίνιαστες.
Δεν είναι ότι δε σ’αγαπώ, αλλά τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Μήτε η αγκαλιά σου, που για χρόνια υπήρξε το απάνεμο λιμάνι μου, βοηθάει πια. Πλέον με κάνει κι ασφυκτιώ. Νευριάζω, ιδρώνω, φεύγω.
Ολοένα φεύγω.
Κι εσύ κάνεις ακριβώς το ίδιο, από καιρό.
Όσο για το κρεβάτι μας; Γκρίζα ζώνη.
Πλάτη πλάτη, σε δυο μαξιλάρια κι ανάμεσα μας ο πάγος της απόστασης.

Κι αυτό δεν το αντέχω. Με πονά να μας βλέπω έτσι.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αλλάξω πια. Και δε θέλω κιόλας.
Τελειώσαμε.
Κι όσο πιο γρήγορα το παραδεχτούμε, τόσο ευκολότερο θα γίνει και για τους δυο μας.
Δε θα πάψω να σ’αγαπώ. Το ορκίζομαι.
Και ξέρω πως ούτε κι εσύ θα πάψεις..
Απλά τελείωσε.
Ίσως απλά να μην ξέραμε πως εκπαιδεύεις την αγάπη να κρατήσει.
Πως κρατάς το πάθος ζωντανό, καθώς περνούν τα χρόνια.
Μακάρι να υπήρχε ένα μαγικό εγχειρίδιο να μας διδάσκει πως να κρατάμε τις σχέσεις ζωντανές. Πως να μπορούμε να διατηρήσουμε αυτό το “πάντα” που μπροστά σε αστέρια και φεγγάρια ορκιστήκαμε.
Πάντα μαζί…
Ειρωνεία δεν είναι;
Τόσα πάντα μαζεμένα πια, αλλά όχι εκείνο του μαζί…
Πάντα θα σε αγαπώ.
Πάντα θα σε νοιάζομαι.
Πάντα θα θέλω το καλό σου.
Μα ποτέ πια από κοντά. Από απόσταση. Σαν ξένοι που απλά κάποτε αγαπήθηκαν πολύ.
Αλλά αφού ήταν να γίνει έτσι, ποιος είμαι εγώ να αντισταθώ;
Ποιος είμαι εγώ να μπορέσω να αλλάξω κάτι που και οι δύο μεθοδεύσαμε να γίνει;
Σταθήκαμε μικροί κι άμαθοι. Κι άμυαλοι κι εγωιστές.
Δεν παλέψαμε αρκετά.
Κι αυτή τη στιγμή, που ανοίγω τη βαλίτσα πάνω στο κρεβάτι και προσπαθώ να χωρέσω μέσα της αναμνήσεις κι έρωτα μιας ζωής, το βλέπω καθαρά.
Δεν τα καταφέραμε. Χάσαμε, κερδίσαμε, δεν ξέρω να σου πω.
Ξέρω μονάχα πως εκεί έξω με περιμένουν μέρες χωρίς εσένα. Μέρες που θα φωνάζω το όνομα σου και θα γυρνούν μονάχα ξένοι.
Δεν ξέρω πως θα εμπιστευτώ άλλο κορμί από το δικό σου.
Πως θα χωρέσω σε άλλη αγκαλιά από τη δική σου.
Δεν ξέρω τίποτα.
Το μόνο που ξέρω είναι πως εδώ είμαστε και οι δύο δυστυχισμένοι.
Θα ανοίξω, λοιπόν, την πόρτα πρώτα εγώ και θα φύγω.
Δίχως σημειώματα και παραπανίσια λόγια.
Μονο με τη σιωπή θα καταλάβεις. Κι ας μην το παραδεχτείς, ξέρω πως θα ανακουφιστείς.
Εκεί έξω μας περιμένει μια ζωή.
Ας την εξερευνήσουμε χώρια.
Και βλέπουμε…

Loading...
loading...
recent
Από το Blogger.