recent

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

recent

Τον €ρωτα πρέπει να τον γλεντάς ακόμη και στον καυγά.

Τον €ρωτα πρέπει να τον γλεντάς ακόμη και στον καυγά.

Δεν είπε κανείς πως η κοινή ζωή μας θα είναι ρόδινη, αγάπη μου.
Της Στεύης Τσούτση.

Δε μας υποσχέθηκε κανείς πως θα συμφωνούμε πάντα και στα πάντα.
Όχι, αυτό δε γίνεται.
Δυο άνθρωποι εκ των πραγμάτων διαφορετικοί, όσο κι αν ταιριάζουν, θα έχουν σημεία τριβής.
Είναι λογικό, είναι επόμενο. Κι αν με ρωτάς, είναι κι επιθυμητό.
Βαρετή η ζωή δίχως διαφωνίες.
Άνοστη δίχως εντάσεις.
Δεν είπα ότι θέλω να τσακωνόμαστε. Είπα μόνο πως μας θέλω φυσιολογικούς κι όχι υπεράνθρωπους.
Κι αν το φυσιολογικό περικλείει μέσα του και μια διαφωνία, τότε τη θέλω κι αυτή.
Άλλωστε δείξε μου κάτι δικό σου που να μην το θέλω…
Δε θέλω να φοβάται να λέει ο ένας τη γνώμη του στον άλλο. Δε θέλω να δειλιάζει να την υπερασπιστεί.
Εγώ σε αγαπώ και για το μυαλό σου. Κι είναι ο τρόπος που γεννά επιχειρήματα που με αφοπλίζει, με γοητεύει.
Τον απολαμβάνω τον καυγά.
Παρανοϊκό, θα πεις, αλλά έτσι είναι.
Γι’αυτό μην απορείς αν εκείνες τις ώρες με δεις να χασκογελάω.
Δε σε ειρωνεύομαι όπως μπορεί να υποθέσεις. Κάθε άλλο, μάτια μου.
Απλά σε θαυμάζω και σε απολαμβάνω.
Μα πάνω από όλα, αγαπώ εκείνες τις αγκαλιές μετά.
Τότε που μου σκας το πρώτο χαμόγελο μετά την “κρίση”.
Τότε που αφήνεις το κεφάλι μου να τρυπώσει ανάμεσα στα χέρια σου.
Κι είναι εκείνες οι αμήχανες αγκαλιές, πιο βαθιές από ότι συνήθως. Γιατί μέσα τους κρύβουν ένα συγνώμη κι ένα “πάει πέρασε”.
Γιατί μόνο έτσι τους θέλω τους καυγάδες μας. Να έρχονται και να περνούν.
Είμαι περίεργος άνθρωπος, το ξέρω. Το παραδέχομαι και σε ευγνωμονώ που με αντέχεις. Σέβομαι που κάποιες φορές υποχωρείς. Κι αναγνωρίζω το δίκιο σου.
Ω ναι, αγάπη μου, το αναγνωρίζω…Κι ας λέω πως είχες δίκιο κι εγώ λιγότερο δίκιο, χαριτολογώντας.
Αλλά κάνω προσπάθειες, ξέρεις.
Είναι μεγάλο ζόρι να έχεις μάθει μόνος και να πρέπει ξαφνικά να κάνεις χώρο και για άλλον. Να βάλεις έναν άνθρωπο κατάδικό σου, που θα πρέπει, ή που καλύτερα θέλεις να μοιραστείς τα πάντα.
Πως να αλλάξεις όσα συνήθισες για χρόνια; Πως να μοιράσεις όσα ως χθες ήταν μόνο δικά σου;
Όσο και να θες είναι δύσκολο. Και παίρνει χρόνο. Χρόνο που απλόχερα θα αξιοποιήσεις γιατί θέλεις τον άλλο δίπλα σου.
Και μαθαίνεις να μοιράζεσαι.
Αλλά μοιραία θα μοιραστείς και τις παραξενιές.
Και τις διαφωνίες με τους καυγάδες.
Όχι, δεν είναι κρίση αυτογνωσίας, αν και θα μπορούσες να το πάρεις κι έτσι.
Πάρε το όπως ακριβώς το αντιλαμβάνεσαι.
Σαν μια παραδοχή του πόσο απολαμβάνω τα πάντα μας.
Ακόμη και τις ώρες που δεν είμαστε στα καλά μας και κλεινόμαστε ο καθένας και σε άλλο δωμάτιο.
Έτσι, άλλωστε δεν πρέπει να είναι ο έρωτας;
Να απολαμβάνεις την κάθε του στιγμή. Να τη ζεις με όλες σου τις αισθήσεις.
Να τον χαίρεσαι.
Να τον γλεντάς ακόμη και στον καυγά.
Άλλωστε μετά ακολουθεί επανασύνδεση κι αυτή απλά δεν παίζεται…μην το ξεχνάς…

Loading...
loading...
recent
Από το Blogger.