Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Εξομολόγηση ενός σκύλου…

Εξομολόγηση ενός σκύλου…

Δεν έχω ανθρώπινη φωνή, για αυτό προσπαθώ να σου φωνάξω την αγάπη μου με άλλους τρόπους.
Σε έχω δει τόσες φορές να γυρνάς κουρασμένος από τη δουλειά με τα μάτια σου κοκκινισμένα και θέλω να τρέξω κοντά σου και να σου δείξω ότι κάποιος τις ώρες που έλειπες σε περίμενε με αγωνία.

Θέλω να τρέξω κοντά σου και να σου πάρω όλα σου τα βάρη για λίγο μέχρι να κοιμηθείς για να ξεκουραστείς.


Πολλές φορές σε έχω δει αγχωμένο πάνω από στοίβες λογαριασμών να δείχνεις αναψοκοκκινισμένος για το τι θα πληρώσεις και το πώς θα τα βγάλεις πέρα μέχρι το τέλος του μήνα.

Μερικές μέρες έχω νοιώσει κιόλας ότι με παραμελείς, είσαι πνιγμένος μέσα στα τόσα άγχη σου.

Αλλά δε σε παρεξήγησα, δε θα μπορούσα ποτέ να το κάνω. Σε αγαπώ ακόμα. Και αγάπη σημαίνει να μη χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις..

Μπορεί να νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω, αλλά εγώ σε παρατηρώ πάντα. Τις χαρές, τις λύπες, τους κόμπους στο λαιμό σου, την κούραση σου, όλα.

Στις βόλτες μας σε παρατηρώ πολλές φορές, παρατηρώ τα μηνύματα που στέλνεις με αγωνία, παρατηρώ τη χαρά σου όταν τρέχω απάνω σου με λαχτάρα και μπορεί να σε γεμίσω και με σάλια, την αγωνία σου μήπως με χάσεις από τα μάτια σου.

Θα ήθελα να σου πω ένα ευχαριστώ και λυπάμαι που δεν έχω φωνή ανθρώπου για να στο φωνάξω.

Σε ευχαριστώ για τη φροντίδα σου, θα ήθελα να ξέρεις ότι προσπαθώ πάντα να σε καταλαβαίνω, ακόμα και τις ημέρες εκείνες που ξυπνάς γρήγορα, ντύνεσαι βιαστικά και με αγνοείς ή με προσπερνάς γρήγορα.

Σε ευχαριστώ για τις αγκαλιές, τις βόλτες, τα παιχνίδια, τα γαργαλητά στο στομάχι και τα γέλια μας. Προσπάθησα κι εγώ να σε συντροφέψω εκείνες τις ημέρες και νύχτες της μοναξιάς σου, εκείνες τις ημέρες που κλεινόσουν στον εαυτό σου και δεν ήθελες να δεις κανέναν. Ερχόμουν και κουλουριαζόμουν δίπλα σου, προσπαθώντας να ζεστάνω την αγκαλιά αλλά και την καρδιά σου.

Σε ευχαριστώ γιατί χαμογελούσες κρυφά όταν μπορεί να λέρωνα ή να έσπαγα κάτι και κάτω από το αυστηρό σου ύφος κρυβόταν και η ευαισθησία και τρυφερότητά σου. Και μετά όταν πικραινόμουν επειδή σε στεναχώρησα, ερχόσουν δίπλα μου, τα είχες ξεχάσει όλα.

Μείνε δίπλα μου, θα ήθελα την αγάπη σου και όταν μεγαλώσω, και όταν γεράσω και είμαι πιο αδύναμος. Μη μου στερήσεις τη συντροφιά σου, θα την έχω ανάγκη περισσότερο εκείνες τις στιγμές. Και μη με μαλώσεις ποτέ για μία παντόφλα, μπορεί να μην είχα καταλάβει πόσο σημαντική ήταν για σένα. Κοίταξε τα μάτια μου και κατάλαβε ότι σε αγαπώ και δε θέλω να σε χάσω. Σε αγαπώ….

Ένας φίλος σου χωρίς ανθρώπινη φωνή…