recent

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

recent

Άσε το πολύ μπλα μπλα. Μια αυστηρή ματιά ή μια αγκαλιά, συχνά, δουλεύουν πιο καλά

Άσε το πολύ μπλα μπλα. Μια αυστηρή ματιά ή μια αγκαλιά, συχνά, δουλεύουν πιο καλά

Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Παντού συναντάς την «πληροφορία» και την εύκολη γνώση. Σκοντάφτεις διαρκώς στο ίντερνετ σε γνώμες ειδικών, ή, άλλοτε, «λιγότερο ειδικών» και ξεπατικώνεις συμβουλές ανατροφής των παιδιών σου.
Μαθαίνεις πώς να αντιμετωπίζεις τα καπρίτσια τους, πώς να τα ανατρέφεις ώστε να αποκτήσουν σωστούς τρόπους, πώς να συζητάς μαζί τους διεξοδικά ώστε να λύνονται οι διαφορές και οι συγκρούσεις, τι ακριβώς να λες ώστε να έχεις το χ αποτέλεσμα, πώς να προσεγγίζεις τα συναισθήματά τους με τον διαρκή διάλογο και την ανάλυση.

Από παντού μαθαίνεις πως η λέξη κλειδί είναι μία: Συζήτηση.

Ως μαμά που θέλει να λέγεται ψαγμένη και ενημερωμένη, χρησιμοποιούσα διαρκώς τη συζήτηση και τον ανοικτό διάλογο με τα παιδιά μου. Άλλοτε πετύχαινε, άλλοτε όχι. Άλλοτε φτάναμε σε «συμφωνία» κι άλλοτε σε φωνές και καυγάδες. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, χρησιμοποιούσα τις λέξεις. Τα λόγια. Τον διάλογο. Τη συζήτηση. Την λεκτική επικοινωνία. Το αποτέλεσμα ήταν άλλοτε θετικό και ενθαρρυντικό, και άλλοτε απογοητευτικό. Πολλές φορές κατέληγα με πληγωμένες… τις φωνητικές μου χορδές, γιατί αν και είχα «συζητήσει» ξανά και ξανά τα ίδια θέματα, το επιθυμητικό αποτέλεσμα δεν ερχόταν. Τι έκανα, λοιπόν; ΣΥΖΗΤΟΥΣΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. Τι σόι καλή μαμά ήμουν; Έπρεπε να επικοινωνώ διαρκώς με τα παιδιά, έπρεπε να τα νουθετώ, να τα συμβουλεύω, να τα ενθαρρύνω, να τους αναλύω τα υπέρ και τα κατά σε κάθε περίσταση ή σε κάθε τους απόφαση, έπρεπε, εν ολίγοις, να μιλώ. Διαρκώς. Ξανά και ξανά.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που όλες αυτές οι συζητήσεις με άφηναν εξουθενωμένη, γιατί συχνά μετά από πολύωρο «διάλογο», κατέληγα σε αδιέξοδο με τα παιδιά. Μιλούσαμε μεν, δεν επικοινωνούσαμε δε. Πράγμα περίεργο… Τι έφταιγε; Τι έφταιγε που, ενώ κατέθετα τόση ενέργεια στο να τους μιλήσω, έπεφτα τελικά σε τοίχο; Τι έφταιγε και τα λόγια μου έπεφταν στο κενό; Γιατί ενώ μιλούσαμε ( και μιλούσαμε, και μιλούσαμε…) στο τέλος, πάντα τη κρίσιμη στιγμή, κάνανε «του κεφαλιού τους», λες και δεν είχε προηγηθεί καμία απολύτως συζήτηση;
Τότε, με χτύπησε, σαν κεραυνός στο κεφάλι, η εξήγηση. Μιλούσα. Αυτό ήταν το πρόβλημα. ΠΑΡΑ- μιλούσα!!! Μιλούσα υπερβολικά, ανέλυα υπερβολικά, και -μεταξύ μας- συχνά φώναζα υπερβολικά. Πολύ μπλα- μπλα. Πολλά λόγια. Πολλά, πολλά λόγια αλλά ΦΤΩΧΟ αποτέλεσμα.

Σκέφτηκα ανάποδα λοιπόν. Έκανα μία «αντίστροφη σκέψη». Μήπως αν σταματούσα να μιλάω το αποτέλεσμα θα ήταν λιγότερο…φτωχό;

Ένα πρωί, λοιπόν, αντί να μιλήσω, να φωνάξω ή να παροτρύνω τα παιδιά να ντυθούν, να πλυθούν γρήγορα, να φάνε το πρωινό κλπ κλπ, απλά σιώπησα. Ω, Θεοί! Τι ανακάλυψη! ΟΛΑ γίνανε πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο αποτελεσματικά, από όλα τα προηγούμενα πρωινά που μιλούσα. Συνήθως τα πρωινά ήταν δύσκολα. Τα παιδιά ήταν αγουροξυπνημένα και ράθυμα, οπότε – θεωρούσα πως- χρειάζονταν μία επιπλέον παρότρυνση. Μία επιπλέον «συζήτηση», μία επιπλέον κουβέντα. ΜΕΓΑΛΟ λάθος. Μόλις σιώπησα, τα παιδιά ενεργοποιήθηκαν και συνεργάστηκαν μαζί μου σε εντυπωσιακό βαθμό. Ήθελα να φωνάξω από χαρά, αλλά…σιώπησα. Και καλά έκανα. Αποδείχτηκε πως η σιωπή μου λειτουργούσε πολύ πιο θεαματικά απ’ όλα τα ατελείωτα λόγια που χρησιμοποιούσα στο παρελθόν. Όλο εκείνο το «μπλα, μπλα, μπλα» αποδείχτηκε μάλλον ανούσιο. Θυμήθηκα εκείνο το ανέκδοτο που λέει:

-Τι λέμε στο σκυλάκι μας; Λέμε: Σε αγαπώ, Ρεξ, είσαι το καλύτερο σκυλάκι στον κόσμο, και θέλω να κάνεις πιπί στην εφημερίδα.

– Τι ακούει το σκυλάκι μας; Ακούει: Μπλα, μπλα, μπλα, Ρεξ, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα….

Συμπέρασμα: τα παιδιά μου άκουγαν από μένα έναν διαρκή «θόρυβο», χωρίς να ακούνε τα συναισθήματά μου ή τις συμβουλές μου.

Κατάλαβα πως ενώ μιλούσα διαρκώς, είχα χάσει την επικοινωνία. Γιατί η επικοινωνία δεν είναι μόνο λέξεις. Καμιά φορά, επικοινωνία είναι η απόλυτη απουσία λέξεων. Μπορεί να είναι ένα βλέμμα (αυστηρό ή χαδιάρικο), μπορεί να είναι ένα άγγιγμα, μπορεί να είναι μία αγκαλιά. Όλα αυτά λειτουργούν συχνά πολύ πιο ευεργετικά στις σχέσεις μας από τα -συχνά περιττά- λόγια.

Μόλις έκανα την …ανακάλυψη, άρχισα να την προεκτείνω σε διάφορες φάσεις της οικογενειακής μας ζωής. Αντί να πω στον έφηβο γιο: « Πως άφησες έτσι το δωμάτιο σου; Τακτοποίησε το, σε παρακαλώ…», έμπαινα απλώς στο δωμάτιο, έριχνα μια ματιά, κάπως υπογραμμισμένη, στον χώρο, και έκλεινα την πόρτα. Και αυτό ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ! Τακτοποιούσε το δωμάτιο, χωρίς να έχω πει λέξη. Ίσως γιατί δεν ένιωθε την πίεση των λέξεων ( που γίνεται τελικά γκρίνια…). Ίσως γιατί τον είχε κουράσει το διαρκές μπλα μπλα. Ίσως γιατί αρκεί να μιλήσουμε ΜΙΑ φορά για ένα θέμα στα παιδιά. Το αντιλαμβάνονται, δεν χρειάζονται επανάληψη. Ίσα, ίσα η επανάληψη τα εκνευρίζει και τελικά αποδυναμώνει και τη συμβουλή μας και την παρότρυνσή μας. Μιλήστε μία φορά. Μετά σιωπήστε. Δώστε μία φορά το σωστό μήνυμα. Μετά σιωπήστε. Γιατί αν δεν σιωπήσετε, το μήνυμα αρχίζει να χάνει την ισχύ του’ γίνεται … «θόρυβος».

Μετά άρχισα να χρησιμοποιώ τη σιωπή παντού: Είχε ανεξήγητη κρίση η μικρή μου κόρη; Αντί να τη ρωτώ πως και γιατί, όπως έκανα παλιά, απλώς την αγκάλιαζα. Ε, λοιπόν, ήταν μαγικό! Η κρίση λυνόταν, η ένταση έφευγε! Χωρίς καν να ανοίξω το στόμα μου…

Μετά, επέκτεινα τη σιωπή και σε άλλους τομείς. Αντί να «αρπαχτώ» με μία άστοχη παρατήρηση του άντρα μου, απλώς τον κοιτούσα φευγαλέα χωρίς να μιλήσω. Αντί να «μιλάω για την σχέση μας» μαζί του, για το πώς θα τη βελτιώσουμε, για το πώς θα ελαττώσουμε τις συγκρούσεις κλπ κλπ, απλώς τον άγγιζα τρυφερά, όταν το ένιωθα. Η σχέση βελτιώθηκε … από μόνη της. Χωρίς άσκοπα λόγια. Χωρίς ατελείωτες συζητήσεις. Χωρίς φλύαρες αναλύσεις. Γιατί ο ήχος της σιωπής είναι τελικά πιο δυνατός από χιλιάδες άσκοπες λέξεις…
Loading...
loading...
recent
Από το Blogger.