άθε βράδυ, όσο βαρύ κι αν είναι το πρόγραμμα της ημέρας, ο πατήρ- Νικόλαος Παπαγεωργίου θα βρεθεί στην Παιδοογκολογική Κλινική του Ιπποκρατείου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Εκεί θα αστειευθεί, θα μεταμφιεστεί, θα παίξει με τα παιδιά και θα στηρίξει ψυχολογικά τους γονείς, προσφέροντας υπηρεσίες που μόνο θεάρεστες μπορούν να χαρακτηριστούν.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ || xenikol@hotmail.com
Ο πατήρ Νικόλαος Παπαγεωργίου κρατά στα χέρια του μία ζωγραφιά του Άγγελου, ενός παιδιού που νικήθηκε από τον καρκίνο. Έτσι, ως άγγελο στον ουρανό, φαντάστηκαν τον Άγγελο και τον απεικόνισαν τα αδέλφια του, στη ζωγραφιά που χάρισαν στον αρχιμανδρίτη ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για όσα τους προσέφερε…
Ο πατήρ-Νικόλαος, της ενορίας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
Η ώρα πάει 9.30 το βράδυ! Ο αρχιμανδρίτης  Νικόλαος Παπαγεωργίου, προϊστάμενος του ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, στην περιοχή της Φλέμινγκ, κλειδώνει πίσω του το γραφείο και κινεί για το Ιπποκράτειο. Μέσα σε λίγα λεπτά θα βρεθεί μέσα στην Παιδοογκολογική Κλινική του νοσοκομείου, για να προσφέρει και εκεί, μαζί με δεκάδες ακόμη εθελοντές της ενορίας του, υπηρεσίες που μόνο θεάρεστες μπορούν να χαρακτηριστούν.
Παιδιά χτυπημένα τόσο άδικα και βάναυσα από την «επάρατη νόσο» αλλά και οι γονείς τους, άνθρωποι που ζουν στα όριά τους, τον περιμένουν με αγωνία κάθε βράδυ. Ο ιερέας θα μεταμφιεστεί, θα παίξει με τα παιδιά, θα τα πειράξει και θα αστειευθεί μαζί τους, γεμάτος χαμόγελο θα ζωγραφίσει ή θα πιάσει τις πλαστελίνες για να χαρίσει μερικά λεπτά με χαμόγελο σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη όσο κανείς άλλος σ’ αυτόν τον πλανήτη…
Ο πατήρ Νικόλαος επί το (θεάρεστο) έργο στην Παιδοογκολογική Κλινική του  πποκρατείου! Εκεί κάθε βράδυ παίζει με τα παιδιά και στηρίζει ψυχολογικά τους γονείς τους.
«Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα εδώ, κάτι άλλαξε μέσα μου. Το θεώρησα χρέος μου να έρχομαι εδώ και να συμπαρίσταμαι στους συνανθρώπους μου που πραγματικά δοκιμάζονται. Στην αρχή είπα μέσα μου ότι πρέπει να σφίξω τα δόντια και να κάνω την καρδιά μου πέτρα για να βλέπω αυτά τα παιδιά. Δεν είναι κάτι εύκολο να βλέπεις αθώα πλασματάκια να δοκιμάζονται τόσο σκληρά! Ούτε να προσπαθείς να δίνεις κουράγιο στους πονεμένους γονείς τους. Αλλά, σταδιακά, αντί να προσφέρεις, απολαμβάνεις! Αντί να δίνεις παίρνεις! Μέσα στις στιγμές αυτές γίνεσαι άνθρωπος, γιατί μόνο μαζί με τους ανθρώπους αυτούς καταλαβαίνεις τι θα πει ζωή, τι θα πει υγεία, ποιο είναι το νόημα της ζωής αλλά και η θεία παρουσία», μας εξηγεί ο νεαρός ιερέας, με λόγια γεμάτα πάθος, καλοσύνη και όρεξη…
Ο μικρός Λάμπης είναι ένα από τα παιδιά που βοηθούν οι εθελοντές του ναού. Με την επαφή έχει επηρεαστεί και λέει πως όταν μεγαλώσει θα γίνει παπάς, κάτι που προβάρει από τώρα…
«Τίποτε δεν κάνω μόνος μου, τίποτε δεν θα μπορούσα να κάνω μόνος μου! Όλα γίνονται με τους αδελφούς μου, τους συνεργάτες και τους εθελοντές της ενορίας μας», λέει και εξηγεί: όταν μία οικογένεια χτυπηθεί τόσο βάναυσα από τον καρκίνο, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Αναζητά κάτι να πιαστεί. Καταρρέει υπό το βάρος της θλίψης αλλά και από πρακτικά ζητήματα. Εκεί προσπαθούν να την ανακουφίσουν, έστω και ελάχιστα, οι εθελοντές της ενορίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, με τον παπά τους. Ο πατήρ- Νικόλαος έχει να διηγηθεί δεκάδες ιστορίας πίκρας, θλίψης αλλά και ελπίδας και επικράτησης πάνω στο μοιραίο. Αλλά και γένεσης του Θεού μέσα σε μία πονεμένη ψυχή. Θυμάται με νοσταλγία παιδιά που κατέληξαν αλλά και τους γονείς τους που λύγισαν. «Και μία κουβέντα να τους πεις, είναι σημαντικό. Και ένα μπουκάλι νερό να τους προσφέρεις, είναι σοβαρό. Αναζητούν μία κουβέντα αληθείας. Ψάχνουν το στήριγμα και ο Θεός είναι το μοναδικό τους στήριγμα», λέει φανερά συγκινημένος…
«Θυμάμαι ένα παιδί φοβόταν επειδή την επόμενη ημέρα θα έμπαινε στο χειρουργείο. Έτσι, για να το πειράξω σκάρωσα το δικό μου χειρουργείο! Ντύθηκα γιατρός και με το παιδί για βοηθό μου χειρούργησα το άρρωστο… αρκουδάκι του», θυμάται ο πάτερ- Νικόλαος
Μία ενορία ενός ιερού ναού…
Η Εκκλησία αμφισβητείται έντονα, όπως άλλωστε όλοι οι θεσμοί και οι κατεστημένες δομές της ελληνικής κοινωνίας. Για λόγους ιδεοληπτικούς, συμφεροντολογικούς ή ακόμη και πρακτικούς, είναι συχνή η κριτική προς το… παπαδαριό. Πολλοί από εμάς δε θα τσιγκουνευόμασταν τις μπηχτές για τους ρασοφόρους… εξουσιαστές, που ίσως δεν ακολουθούν την κοινωνία, αρέσκονται να κουνάν το δάχτυλο αυτάρεσκα, παραμένουν εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό τους και δεν στέκονται όσο θα έπρεπε στο πλευρό των ανθρώπων που δοκιμάζονται.
Άραγε, τι θα έκανε τον καθέναν από εμάς να σταματήσει αυτές τις επιθέσεις; Προσωπικά πιστεύω ότι η κριτική θα σταματούσε εάν βλέπαμε στη γειτονιά μας μία ενορία με έργο! Εάν, για παράδειγμα, βλέπαμε ότι η ενορία αυτή στέκεται έμπρακτα και όχι με προσευχές στο πλευρό των αδυνάμων. Εάν παρέχει ζεστό γεύμα και δείπνο, φάρμακα και ιατρική φροντίδα στους άπορους ενορίτες 365 μέρες τον χρόνο!
«Στην κατασκήνωση πρέπει να γίνεσαι παιδί, να τσαλακώνεσαι για να σε ακολουθούν τα παιδιά», λέει ο πάτερ Νικόλαος, που φαίνεται ότι μαθαίνει σκοποβολή στα παιδιά χρησιμοποιώντας την φωτογραφία του
Εάν ο ιερέας της, χωρίς να κουνά το δάχτυλο σε κανέναν, μόλις καταλάβαινε ότι πολλά παιδιά της ενορίας του δεν πηγαίνουν διακοπές το καλοκαίρι λόγω ένδειας, έφτιαχνε μία θερινή κατασκήνωση! Εάν για τα ίδια παιδιά λειτουργούσε, χωρίς τυπικούρες, ένα φροντιστήριο επίσης δωρεάν. Όπως και εργαστήρια εκμάθησης αγιογραφίας, ζωγραφικής, σκίτσου, παραδοσιακών χορών, θεατρική ομάδα, τράπεζα αίματος και χορωδία! Εάν, για παράδειγμα, αυτή η ενορία συγκέντρωνε εκπαιδευτικούς και επαγγελματίες από τη γειτονιά για να λειτουργούν εθελοντικά όλα αυτά τα εργαστήρια, χαρίζοντας και σε άλλο κόσμο τη χαρά της προσφοράς… Εάν, για παράδειγμα, επειδή υπάρχει ανησυχία για το διαδίκτυο και τους πιτσιρικάδες που κολλάνε σ’ αυτό, υπήρχε μία ενορία που θα έφτιαχνε το δικό της Ίντερνετ Καφέ αλλά και ένα Web Radio, για να ασχολούνται τα παιδιά, με τρόπο θετικό…
Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα τόσο για το προφίλ της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, όσο και γι’ αυτήν την ελληνική κοινωνία, που τόσο δοκιμάζεται από την κρίση, εάν θα μπορούσε ο κάθε ενοριακός ναός να γίνεται το κέντρο της γειτονιάς, μέσα από τις δράσεις και την προσφορά του…
ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: (Στην περίπτωση του πατρός Νικολάου και της ενορίας του, όλα τα παραπάνω είναι μία πραγματικότητα)…
Στο ναό λειτουργεί και εργαστήριο εκμάθησης παραδοσιακών χορών, με πρώτο τον ίδιο τον εφημέριο
Τώρα… βουρ για κατασκήνωση
Το νέο στοίχημα του πατρός Νικολάου, αλλά και η νέα γλυκιά τρέλα του, είναι η ιδιόκτητη κατασκήνωση της ενορίας, που φτιάχνεται τώρα στα Πλατανάκια Σερρών, χάρη στα ψιλά που αφήνουν οι πιστοί στον δίσκο και το παγκάρι! Θα φιλοξενεί 100 παιδιά και θα διαθέτει κοιτώνες, μαγειρεία και χώρους παιχνιδιών. Όσοι πιστοί προσέλθετε! Για να γίνει πραγματικότητα η κατασκήνωση «Θαβώρ», χρειάζονται χρήματα, υλικά και εξοπλισμός αλλά και προσωπική εργασία! Όσοι έχουν κάτι να προσφέρουν ας τηλεφωνήσουν στο 2310- 838083!
Οι μελλοντικοί κατασκηνωτές πήγαν την Τετάρτη στην κατασκήνωση για να την… σουλουπώσουν. Χάρη στις προσφορές των πιστών αλλά και σε πολλή προσωπική εργασία, η κατασκήνωση «Θαβώρ» για 100 μικρούς ενορίτες θα λειτουργήσει τον Αύγουστο.



«Εις τη Μονή Κερατέας είχε αναβιώσει ο Μεσαίων». Αυτός ήταν ένας από τους δεκάδες τίτλους της εφημερίδας «Ελευθερία» που περιέγραφε λιτά και παραστατικά όλα τα φρικτά που διαδραματίζονταν μέσα στη Μονή στα τέλη του 1950, σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που συγκλόνισαν την Ελλάδα.
Κακοποιήσεις ενηλίκων και παιδιών, βασανιστήρια, κατάχρηση περιουσιών, φόβος, θάνατος, απ’ όλα είχε η τρομερή αυτή υπόθεση, που περιβαλλόταν από θρησκευτικό φανατισμό, φέρνοντας στο μυαλό τα βασανιστήρια του Μεσαίωνα. Πρωταγωνίστρια η ηγουμένη της Μονής Μαριάμ Σουλακιώτου, που καταδικάστηκε για όλα τα φρικτά που είχε πράξει και πέθανε μέσα στη φυλακή το 1954.
moni2
Στο παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι της Πευκοβουνογιάτρισσας στην Κερατέα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τι συνέβαινε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Στο χώρο της προσευχής και της λατρείας, της νηστείας και του λιτού βίου, διεξάγονταν σειρά βασανιστηρίων.
Το Δεκέμβριο του 1950 οι αστυνομικοί με επικεφαλής αξιωματικούς της χωροφυλακής, τον αρμόδιο αντιεισαγγελέα και ιατροδικαστή εισβάλλουν στη Μονή και έρχονται μπροστά στη θέα δεκάδων καχεκτικών και φοβισμένων ηλικιωμένων και παιδιών, που βρίσκονταν σε κατάσταση εξάντλησης.
Τα παιδιά τα επιβιβάζουν μέσα σε λεωφορεία με προορισμό των παιδικό σταθμό του Λαυρίου, ενώ οι καλόγριες ρίχνουν κατάρες και προβάλλουν αντίσταση. Ταυτόχρονα συλλαμβάνεται και ο εγκέφαλος των βασανιστηρίων, η γυναίκα που αποκαλούνταν ο «γυναικείος σατανάς», η Μαριάμ Σουλακιώτου, αρκετές μοναχές, αλλά και ο επίσκοπος των παλαιοημερολογιτών.
Οι ανακρίσεις κρατούν πολλούς μήνες και οι καταθέσεις θυμάτων και συγγενών προκαλούν ανατριχίλα. Χαρακτηριστική η φράση του εισαγγελέα που κατά τη διάρκεια της δίκης διακόπτει μια μάρτυρα και λέει: «Η Κερατέα είναι αίσχος δια την Ελλάδα. Σηκώνονται αι τρίχες της κεφαλής μου. Σκεφτείτε ότι εκεί πέθαναν 150 φυματικά κορίτσια».
moni3
Η μαρτυρία του Σεραφείμ Σιλβέστρου, όπως αναφέρεται μέσα στο βιβλίο του Γ. Καρανικόλα «Ανορθόδοξοι έρωτες ορθοδόξων κληρικών» είναι σοκαριστική. Ο μάρτυρας αναφέρεται σε φρικτά βασανιστήρια και προτροπές σε δολοφονίες. Μέσα στη Μονή πέθαναν η αδελφή του και ο γαμπρός του που ήταν φυματικοί, τα δε τρία παιδιά τους υποβάλλονταν σε φριχτά βασανιστήρια. Ο μάρτυρας λέει ότι το ένα από τα παιδιά κρεμάστηκε ανάποδα πολλές φορές, έτρωγε ξύλο μέχρι αναισθησίας, ενώ όταν ζούσε ο πατέρας του οι καλόγριες τον προέτρεπαν να το μολύνει με φυματίωση, γιατί αν ζούσε θα γινόταν κακός άνθρωπος, θα γινόταν ο διάβολος που θα έκαιγε το μοναστήρι!
«Έλεγαν ότι πρέπει να πεθάνουμε, να αδειάσουν τα κελιά να έρχονται άλλοι, για να πάμε στον παράδεισο» λέει χαρακτηριστικά. Την περιουσία των παιδιών -65 στρέμματα και ένα σπίτι- την καταχράστηκε η Μονή, μετά το θάνατο των γονιών τους. Και αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η Μαριάμ και οι υπόλοιπες καλόγριες συνήθιζαν να προσηλυτίζουν τα θύματά τους με σκοπό την οικειοποίηση των περιουσιών τους. Σύμφωνα με τον εισαγγελέα είχε αποκτήσει περιουσία άνω των 150.000 δολαρίων από τις προίκες των Ελληνίδων που είχαν μπει στο μοναστήρι.
moni1Η σατανική ηγουμένη έβρισκε διάφορους τρόπους προσηλυτισμού. Ένας από αυτούς αφορούσε το θάνατο του επισκόπου Ματθαίου Καρπαθάκη για τον οποίο είχε διαδώσει ότι το πτώμα του είχε μυροβολήσει. Εκατοντάδες πιστοί πίστεψαν τα ψέματά της και έσπευσαν από πολλά μέρη της Ελλάδας για να δουν το θαύμα του Αγίου, το σώμα του οποίου ανάβλυζε μύρο. Στην πραγματικότητα όμως η Μαριάμ είχε ραντίσει το πτώμα με άρωμα για να παραπλανήσει τους ευσεβείς και να δημιουργήσει θρύλο γύρω από το όνομά του!
Τα βασανιστήρια ήταν διαρκή. Μία μάρτυρας, η ηλικιωμένη Ευγενία Μαργέτη, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα όσα είχε υποστεί μαζί με άλλες μοναχές. Η Μαριάμ διέτασσε τις υπό τιμωρία μοναχές να μένουν μόνο με τα εσώρουχα και στη συνέχεια ανέθετε σε μια έμπιστή της να τις χτυπά με σανίδα.  Άλλες μοναχές τις οδηγούσαν στα δάση και τις έδεναν ημίγυμνες στα δέντρα από τον εσπερινό έως τον όρθο.
1950, 40 παιδιά-μοναχές
Από την προανάκριση είχε αποκαλυφθεί ότι ο συνηθέστερος τρόπος βασανισμού των θυμάτων της Μαριάμ ήταν το ανάποδο κρέμασμα από τα δέντρα με ένα σκοπό: να βγουν τα δαιμόνια από το σώμα και να εξαγνιστούν οι πιστοί. Συνήθιζε να ξυπνάει τα μικρά παιδιά με βάρβαρο ξυλοδαρμό πάλι με σκοπό τον εξαγνισμό τους. Μόνο έτσι, έλεγε, θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τη θεία λειτουργία, απαλλαγμένα από τα δαιμόνια και να αντιληφθούν το μεγαλείο της χριστιανικής θρησκείας!
Νεαρή γυναίκα αφήνει άφωνη την έδρα περιγράφοντας τα βασανιστήρια των μοναχών στην 10χρονη ανιψιά της.
«Κάποτε το ανιψάκι μου, 10 χρόνων κοριτσάκι, το έβαλαν αγγαρεία στο μαγειρείο. Πεινούσε και έγλειψε μια πατάτα. Να η ποινή που του επέβαλαν: Το έδεσαν ολόγυμνο όλη τη νύχτα στο στάβλο και το πρωί το βρήκαν λιπόθυμο από το κρύο και το φόβο. Είχε καθαρίσει την ψυχή του και είχε υποστεί όλη την προεργασία για τον παράδεισο…».
Η κόρη μιας έγκλειστης περιγράφει πώς απαγόρευσαν στη μητέρα της να έχει οποιαδήποτε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Οι μοναχές με ύπουλο τρόπο κατάφεραν μάλιστα να τις αποσπάσουν 10.000 δολάρια, που της είχε αφήσει κληρονομιά ο αδερφός της.
moni4
Η Μαριάμ καταδικάστηκε για σειρά κακουργημάτων ανάμεσα στα οποία η απάτη, η πλαστογραφία διαθηκών, η εκβίαση, η ανθρωποκτονία. Οι θάνατοι ήταν πολλοί. Φυματική γυναίκα μόλις αντιλήφθηκε τον ύπουλο τρόπο της Μαριάμ θέλησε να αποδράσει από τη Μονή, αλλά η ηγουμένη την έκλεισε σε μία τρώγλη με ελάχιστη τροφή για έξι μήνες με αποτέλεσμα να πεθάνει. Ζευγάρι που της εκχώρησε την περιουσία του πέθανε από ασιτία στη Μονή, ενώ υπήρχαν και μοναχές, όπως η Θεοδότη η οποία ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου.
Ο Τύπος της εποχής περιέγραφε με γλαφυρότητα όσα συνέβαιναν ακόμα και αρκετά χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το απόσπασμα από την εφημερίδα Ελευθερία στις 6 Φεβρουαρίου 1955.
«Ενθυμείσθε την υπόθεσιν της μονής της Κερατέας. Εις τα κράσπεδα της πρωτευούσης και υπό την ρίνα του μακαριωτάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος ελειτουργούσεν επί έτη ανενόχλητον ένα φρικαλέον άντρον παχυλής αμαθείας, εγκληματικής ασυνειδησίας και ακατανόμαστων οργίων. Ένας αγράμματος μοναχός, εν συνεργασία με μίαν κτηνώδη μοναχήν παρέσυραν εις το άντρον αυτό διαφόρους αφελείς και κουρασμένους και ψυχασθενείς και αμαθείς και σιγά σιγά με μεθόδους αναλόγους των χιτλερικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως τους εξαπέστελλαν εις τα αιωνίους μονάς… ».
Η Μαριάμ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και υποστήριξε ότι όσα της αποδίδονταν ήταν «κατασκευάσματα του σατανά», υποστηρίζοντας ότι στη Μονή ο κόσμος ερχόταν για να σώσει την ψυχή του. Ακούγοντας την ετυμηγορία για τη φυλάκισή της φαίνεται πως είπε: «Με καταδίκασαν αδίκως. Έχω τη συνείδησή μου ήσυχη απέναντι στον θεό, ότι έπραξα το καθήκον μου απέναντι στα αδύνατα αυτά πλάσματα τα οποία με κατηγόρησαν στη δίκη». Η ηγουμένη πέθανε το 1954 στη φυλακή σε ηλικία 71 ετών.
kideia
Το 2008 η εφημερίδα Espresso επισκέπτεται τη Μονή όπου υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια εκατοντάδες ψυχές. Οι απάνθρωπες ιστορίες φαίνεται πως ξεχάστηκαν, αλλά οι νέες μοναχές προσεύχονται καθημερινά στην ψυχή της Μαριάμ, «στην αγία αυτή που συκοφαντήθηκε και πλήρωσε για κάτι που δεν έκανε», όπως λένε χαρακτηριστικά.
Όπως επισήμαναν στην εφημερίδα δύο από τις παλαιότερες μοναχές, «η μονή αυτή έχει χτυπηθεί ανελέητα στο παρελθόν και συνεχίζουν να την πολεμούν. Αλλά δεν φοβόμαστε. Όπως δεν φοβήθηκε και η Μαριάμ που την καταδίκασαν να πεθάνει πάνω σ’ ένα κρεβάτι των φυλακών για εγκλήματα που όχι μόνο δεν είχε κάνει, αλλά και να ήθελε δεν της το επέτρεπε η ψυχής της. Ήταν ένας άγιος άνθρωπος. Μάλιστα, περίμενε ότι θα είχε τραγική κατάληξη, όπως και άλλες αγίες που βασανίστηκαν από τους κοσμικούς πριν πάρουν τη θέση τους δίπλα από τον Θεό».

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγριος βιασμός γυναίκας σε παιδική χαρά

Μάχη για να κρατηθεί στη ζωή δίνει μια γυναίκα που έπεσε θύμα άγριου βιασμού σε παιδική χαρά στο Leicester.
Η αστυνομία έχει συλλάβει έναν 56χρονο για τον τρομακτικό βιασμό της άτυχης γυναίκας που νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο.

Οι αρχές ανακοίνωσαν πως το θύμα βρέθηκε κοντά στην παιδική χαρά Cedar Road, στο Leicester, στις 4:45 ξημεράματα Παρασκευής.

Αξιωματικοί που ανέλαβαν την εξιχνίαση του άγριου βιασμού απέκλεισαν την περιοχή. Ψάχνουν για υλικό από κάμερες κλειστού κυκλώματος ασφαλείας.

Ήταν το πρωί της Τρίτης που συνέλαβαν έναν 56χρονο άντρα από το Leicester. Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση την ίδια μέρα.

Μάχη να κρατηθεί στη ζωή μετά τον φριχτό βιασμό
Η έρευνα της αστυνομίας είναι σε εξέλιξη και καλούν όποιον πολίτη έχει πληροφορίες να μιλήσει καθώς το θύμα δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.

O επικεφαλής των ερευνών Gareth Goddard δήλωσε πως η έρευνα συνεχίζεται με πολλές εξελίξεις παρά την αρχική σύλληψη.

«Αυτή η γυναίκα υπέστη μια φριχτή επίθεση και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Αν νομίζετε ότι μπορεί να έχετε πληροφορίες για αυτή την επίθεση, παρακαλούμε να έρθετε επειγόντως σε επαφή μαζί μας».

Αποτέλεσμα εικόνας για Ομαδικός βιασμός τοξικομανούς στο Πεδίον του Άρεως

Εικόνες-σοκ κατέγραψε με κάμερα κινητού τηλεφώνου κάτοικος στο Πεδίον του Άρεως την περασμένη Δευτέρα το απόγευμα.

Νεαρή τοξικομανής κείτεται αναίσθητη έξω από την εκκλησία των Ταξιαρχών.

Εκπρόσωποι συλλόγων κατοίκων της περιοχής καταγγέλλουν ότι η κοπέλα έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού!

"ΣΙΣΑ": ΤΟ ΠΑΜΦΘΗΝΟ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ ΠΟΥ "ΘΕΡΙΖΕΙ" ΣΤΟ ΝΑΡΚΟ-ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ!
Στην οδό Μαυρομματαίων "θραύση" κάνει το νέο συνθετικό ναρκωτικό, η «Σίσα».

Πρόκειται για την «κόκα των φτωχών», αφού στοιχίζει μόλις 3 ευρώ η δόση και είναι μια κρυσταλλική σκόνη από υγρά μπαταρίας, χλωρίνη και σαμπουάν, ενώ οι χρήστες τη λαμβάνουν μέσω μιας πλαστικής συσκευής που θυμίζει μικροσκοπικό ναργιλέ.

Ο Σωτήρης είναι τοξικομανής, άστεγος και εξηγεί στο κεντρικό δελτίο του Star τι προκαλεί στους χρήστες η "Σίσα". 

Όπως καταγγέλλουν το Πεδίο του Άρεως, το μεγαλύτερο σε έκταση πάρκο της πρωτεύουσας, συνολικά 277 στρέμματα, αποτελεί ορμητήριο και κρησφύγετο πολλών και σκληρών κακοποιών.

Σύμφωνα με στοιχεία της Αστυνομίας, από τις αρχές του έτους έως σήμερα στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως, έγιναν 231 συλλήψεις. Οι 114 για ναρκωτικά, οι 5 για κλοπές - διαρρήξεις, οι 3 για ληστείες και οι υπόλοιπες 109 για διάφορα αδικήματα".

Ειδικό Δημοτικό Συμβούλιο για την κατάσταση στο Πεδίον του Άρεως έγινε στο γήπεδο του Πανελληνίου.

Φρικιαστική μαρτυρία: Οι απαγωγείς μου με βίαζαν άγρια για 15 μήνες - Ένα πουλί μού έσωσε τη ζωή!

Τον εφιάλτη που έζησε πριν από μερικά χρόνια, στα χέρια Σομαλών απαγωγέων, μαζί με το σύντροφό της, για 15 ολόκληρους μήνες, περιέγραψε, προκαλώντας σοκ και αποτροπιασμό, μια Καναδή δημοσιογράφος - Η μεταφυσική εμπειρία της και η συμπάθεια στο βιαστή της

Η Αμάντα Λίνταουτ έπεσε θύμα απαγωγής στη Σομαλία όταν ήταν 26 ετών. Έίχε ταξιδέψει στο Μογκαντίσου εν μέσω πολιτικών αναταραχών για λόγους εργασίας, συνοδευόμενη από τον 36χρονο Αυστραλο Νάιτζελ Μπρέναν, με τον οποίο διατηρούσε σχέση.

Και ενώ το ζευγάρι βρίσκονταν μόλις τρεις ημέρες στη χώρα της ανατολικής Αφρικής, στις 23 Αυγούστου του 2008, μία συμμορία τούς απήγαγε, ενώ στη συνέχεια κάλεσε τους δικούς τους, ζητώντας λύτρα ύψους 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων για τον καθένα τους.

Ακολούθησαν 15 μήνες μαρτυρίου, κατά τη διάρκεια των οποίων η άτυχη γυναίκα και ο σύντροφός της υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ταπεινώσεις, ενώ οι απαγωγείς ίσα που τους παρείχαν τα απολύτως απαραίτητα για να κρατηθούν στη ζωή και να μπορούν να ικανοποιούν τις αρρωστημένες ορέξεις τους.

Δεν δίσταζαν μάλιστα να κακοποιούν την Καναδή σχεδόν καθημερινά, μέχρι την απελευθέρωσή της.

Εννέα περίπου χρόνια μετά το τέλος του εφιάλτη και τη φυλάκιση των απαγωγέων της, η Λίνταουτ μίλησε στο Channel Seven της Αυστραλίας για όλα όσα έζησε τότε, αποκαλύπτοντας πως έφθασε στο χείλος της αυτοκτονίας, αλλά και τι ήταν τελικά αυτό που την κράτησε ζωντανή.



Interview

@InterviewAU
 .@AmandaLindhout describes the first few months of captivity and how having her Aussie friend Nigel with her brought "some protection". #InterviewAU

1:59 μ.μ. - 7 Αυγ 2018
11
Δείτε άλλα Tweet του χρήστη Interview
Πληροφορίες και απόρρητο για τις Διαφημίσεις του Twitter
Τα βασανιστήρια ήταν τόσο έντονα που κάποια στιγμή η Αμάντα σκέφτηκε να αφαιρέσει τη ζωή της με ξυραφάκι. Της είχαν δώσει ένα ώστε να ξυρίσει όλες τις τρίχες από το σώμα της και εκείνη σκέφτηκε να το χρησιμοποιήσει ώστε να αυτοκτονήσει...

«Είχαν περάσει 13 μήνες από τότε που με είχαν πιάσει και σκεφτόμουν σοβαρά να αυτοκτονήσω. Ένα πρωί, καθώς ανέτειλε ο ήλιος, μια ανεπαίσθητη κίνηση τράβηξε το βλέμμα μου. Στο παράθυρο του κελιού μου είδα ένα μικρό πουλί να χοροπηδάει στις ακτίνες του ήλιου. Πάντα πίστευα στους οιωνούς και αυτό ήταν ένα σημάδι που μου έλεγε να συνεχίσω να ελπίζω. Εκείνο το πουλί ήταν ένας αγγελιοφόρος. Η επιθυμία να βάλω τέλος στη ζωή μου εξαφανίστηκε από τότε και δεν επέστρεψε ποτέ. Ένα εκπληκτικό συναίσθημα με πλημμύρισε απ' άκρη σ' άκρη: ήταν η βούληση να επιβιώσω πάση θυσία. Θα αποκτούσα ξανά την ελευθερία μου και θα έβλεπα ξανά την οικογένειά μου», αναφέρει, προκαλώντας ανατριχίλα, η 36χρονη σήμερα δημοσιογράφος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Λίνταουτ και ο Μπρέναν μεταφέρονταν συνεχώς σε νέα κρησφύγετα από τους απαγωγείς τους, προκειμένου να μην τους εντοπίσουν.

Ελπίζοντας ωστόσο σε μια ευνοϊκότερη μεταχείριση, υποκρίθηκαν ότι ήθελαν να ασπαστούν το Ισλάμ, ωστόσο ούτε αυτό άλλαξε τη φρικιαστική αντιμετώπιση που είχαν από τα μέλη της αδίστακτης συμμορίας.

Αντιθέτως, έπειτα από μία αποτυχημένη απόπειρα του ζευγαριού να δραπετεύσει τον πέμπτο μήνα της αιχμαλωσίας τους, η σεξουαλική κακοποίηση από τους απαγωγείς έγινε ακόμα και συχνή και άγρια.

«Καταφέραμε να πηδήξουμε έξω από το παράθυρο επειδή είχαμε καταλάβει ότι εκεί κοντά υπήρχε ένα τζαμί. Τρέξαμε μερικές εκατοντάδες μέτρα, αλλά μας κατάλαβαν. Οι απαγωγείς μας μπήκαν στο τζαμί με τα όπλα τους», εξομολογήθηκε η Λίνταουτ, συμπληρώνοντας:

«Μετά από αυτό, με κρατούσαν σε ένα σκοτεινό, βρόμικο κελί και οι βιασμοί μου αυξήθηκαν κατακόρυφα σε συχνότητα. Αυτή ήταν η τιμωρία μου» .



Η στιγμή της απαγωγής

«Ήμουν μια νέα, freelance δημοσιογράφος. Το έβλεπα σαν ευκαιρία αυτό το ταξίδι. Όταν πήγαμε στη Σομαλία με τον Brennan είχαμε σκοπό να μείνουμε μια εβδομάδα», ανέφερε αρχικά η Lindhout, προσθέτοντας:

«Οδηγούσαμε σε ένα μεγάλο αυτοκινητόδρομο. Η Σομαλία είναι τόσο φτωχή χώρα. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν οχήματα. Κάποια στιγμή είδαμε ένα αυτοκίνητο να σταματά στην άκρη του δρόμου και επειδή ήταν το μοναδικό άλλο όχημα, μάς τράβηξε την προσοχή. Μέσα σε λίγα λεπτά, άρχισε ο εφιάλτης. Μια ντουζίνα οπλισμένων ανδρών βγήκε στο δρόμο και μας σημάδευε με όπλα. Δεν μπορούσα να δω τα πρόσωπά τους. Ήταν νέοι και τα είχαν καλυμμένα με φουλάρια. Μας περικύκλωσαν, άνοιξαν τις πόρτες και μας έβγαλαν έξω με το ζόρι».

Ο αρχηγός των απαγωγέων, ένας άνδρας που ονομαζόταν Adam, ζήτησε από την Amanda και τον Brennan να επικοινωνήσουν με τις οικογένειές τους.

Ήθελε 1,5 εκατομμύριο δολάρια λύτρα για τον καθένα.

«Οι κυβερνήσεις της Αυστραλίας και του Καναδά δεν πληρώνουν λύτρα. Προέρχομαι από μια πολύ φτωχή οικογένεια. Η οικογένεια του Nigel δεν είναι πλούσια», σχολίασε η Αμάντα και συνέχισε:

«Σχεδόν από την πρώτη ημέρα που μας χώρισαν, ξεκίνησε η σεξουαλική κακοποίηση. Ήμουν συντετριμμένη και τόσο τρομαγμένη. Όσο περνούσε ο καιρός, η κατάσταση χειροτέρευε. Τους κόστιζε χρήματα να μας ταΐζουν και έτσι λιγόστεψαν το φαγητό που μας έδιναν».

Το βράδυ στην έρημο

«Μια νύχτα ήρθαν, με ξύπνησαν και με πήγαν στο αυτοκίνητο. Όχι όμως και τον Nigel. Τρόμαξα πολύ. Με οδήγησαν στη έρημο και φοβήθηκα το χειρότερο. Με έβγαλαν από το αυτοκίνητο και με έσπρωξαν με το κεφάλι ψηλά σε ένα δέντρο, βάζοντας μου το μαχαίρι στο λαιμό».

Τότε απαίτησαν να καλέσει τη μητέρα της και να την πείσει να πληρώσει τα λύτρα μέσα σε επτά ημέρες.

Το σκοτάδι και οι βιασμοί

Το μέρος όπου κρατούσαν το ζευγάρι αιχμάλωτο βρισκόταν συνεχώς βυθισμένο στο σκοτάδι, καθώς δεν είχε παράθυρα παρά μόνο ποντίκια και κατσαρίδες.

Ο Abdulla, ο άνθρωπος που βίαζε την Καναδή πιο συχνά, έμπαινε καθημερινά και την κακοποιούσε.

«Άφησα» το σώμα μου

«Είχα μια πραγματικά εκπληκτική εμπειρία μια μέρα που ο Abdulla με βίαζε. Έφυγα από το σώμα μου. Μας έβλεπα στο πάτωμα. Εκείνον από πάνω μου. Ένιωθα τόσο μεγάλο πόνο που μέσα από τον πόνο μου κατάλαβα πράγματα για αυτόν» περιγράφει η 36χρονη, εξηγώντας ότι ο Abdulla από μικρός είχε μείνει ορφανός και είχε βρει το πόδι της θείας του σε μια έκρηξη που τη σκότωσε.

«Εκείνη τη στιγμή ένιωσα συμπάθεια γι΄ αυτόν το νέο άνδρα που ήταν από πάνω μου και με πονούσε. Συνειδητοποίησα ότι το μυαλό μου είχε πολλή δύναμη ώστε να με βοηθήσει να επιβιώσω. Ένιωθα ότι ήμουν κάτι περισσότερο από το σώμα μου που ήταν πεσμένο στο πάτωμα. Αισθανόμουν συνδεδεμένη με κάτι μεγαλύτερο. Έζησα μια πνευματική εμπειρία με πολλούς τρόπους και αυτό με στήριξε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Το τέλος του εφιάλτη

Μετά από 460 μέρες αιχμαλωσίας, οι απαγωγείς τούς πούλησαν σε μια άλλη συμμορία Σομαλών, ενώ η Αμάντα και ο σύντροφός της απελευθερώθηκαν όταν οι οικογένειές τους πλήρωσαν χιλιάδες δολάρια…

Και μπορεί οι πληγές στο σώμα της να έχουν επουλωθεί, ωστόσο αυτές στην ψυχή της δεν θα κλείσουν ποτέ.

Διαγνώστηκε με μετατραυματική διαταραχή, υποφέρει από κρίσεις άγχους, ενώ ακόμα ξυπνά ουρλιάζοντας.

Παράλληλα, η αιχμαλωσία τής προκάλεσε προβλήματα στο πεπτικό της σύστημα, στα δόντια, αλλά και στις ορμόνες της.

Όπως ωστόσο τονίζει η ίδια, ξέρω πως «είμαι μια survivor». Και το απέδειξε…



«Ζούμε ένα θαύμα», ήταν η πρώτη αντίδραση του πατέρα του Δημήτρη Κούκλατζη, στο άκουσμα της είδησης για την αποφυλάκιση του γιο του και του Αγγελου Μητρετώδη από τις φυλακές Αδριανούπολης.

«Παραμονή της γιορτής της Παναγιάς ζούμε ένα θαύμα, στο οποίο δεν πάψαμε να πιστεύουμε ούτε στιγμή. Ευχαριστούμε ολόψυχα τον Θεό, την Παναγία, την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που δεν έπαψαν ούτε στιγμή να αγωνίζονται για την επιστροφή του Δημήτρη και του Άγγελου», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Νίκος Κούκλατζης.
«Ευχαριστούμε τους γονείς απ’ όλο τον κόσμο που ένωσαν τις προσευχές τους με τις δικές μας όλους αυτούς τους μήνες για την επιστροφή των παιδιών μας», συμπλήρωσε.



Μια έκπληξη περίμενε τους λουόμενους το πρωί της Κυριακής 12 Αυγούστου, στην παραλία Αχερούνες της Σκύρου.
Ένα δελφίνι βγήκε στα ρηχά για να παίξει με τους λουόμενους και τράβηξε όλα τα βλέμματα.
Πάρτε μια γεύση:




H Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Σουμελά εικονογραφήθηκε σύμφωνα με την παράδοση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Η δε ετυμολογία της, Σουμελά, προέρχεται…

από το όρος μελά και το ποντιακό ιδίωμα «σου» που σημαίνει «εις το ή «εις του», και συνεπώς «εις του Μελά», το οποίο τελικά έγινε Σουμελά.

Μετά το θάνατο του Απόστολου και Ευαγγελιστή, ο μαθητής του Ανανίας φέρνει την εικόνα στην Αθήνα και την τοποθετεί στον περικαλλή ναό της Θεοτόκου. Την εποχή εκείνη η εικόνα ονομάζεται Παναγία η Αθηνιώτισσα.

Σύμφωνα με την ιερή παράδοση οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σωφρόνιος, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Παναγιάς, ακολουθούν την πορεία της εικόνας, η οποία πετά ως τον Πόντο.

Οι δύο μοναχοί περνούν τα Μετέωρα, τη Χαλκιδική και την παραλία της Μονής Βατοπεδίου, από όπου ένας άγνωστος άνδρας τους μεταφέρει με καράβι μέχρι τη Μαρώνεια.

Βαρνάβας και Σωφρόνιος περνούν πεζοπορώντας τη Ραιδεστό και κατορθώνουν τελικά να φθάσουν στην Κωνσταντινούπολη, από όπου και πηγαίνουν με ένα πλοιάριο στην Τραπεζούντα.

Εκεί πια η Παναγία εμφανίζεται και πάλι στους δύο Αθηναίους μοναχούς για να τους πληροφορήσει, ότι η εικόνα της πορεύεται προς το όρος Μελά.

Με πυξίδα τους πλέον τον Πυξίτη ποταμό, και εμψυχωμένοι από τη δύναμη της πίστης τους, ανηφορίζουν προ το όρος, μέχρι τη στιγμή που βρίσκονται μπροστά στην είσοδο μιας σπηλιάς με χρυσαφένια λάμψη. Η λάμψη αυτή δεν ήταν άλλη από το φως της Εικόνας της Αθηνιώτισσας.

Βαρνάβας και Σωφρόνιος γονυπετείς και πλημμυρισμένοι με δάκρυα χαράς, ευχαριστούν την Παναγία και της υπόσχονται να χτίσουν στο σημείο αυτό ένα ναό προς τιμήν της.

Με μοναδικά τους εφόδια, λοιπόν, την πίστη, την επιμονή και την εργατικότητά τους, οι δύο αποφασισμένοι ερημίτες μοναχοί κατορθώνουν παρά τις πολλές αντιξοότητες που συναντούν, να χτίσουν το 386 μ.Χ σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους Μελά, σε υψόμετρο 1063 μέτρα, σκαλιστή μέσα στο βουνό την εκκλησία της Σουμελιώτισσας.

Από τότε η εικόνα έγινε γνωστή ως Παναγία Σουμελά, ενώ το πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα παραμένει το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού επί 16 ολόκληρους αιώνες.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το σοβαρό πρόβλημα της ύδρευσης του μοναστηριού λύθηκε επίσης, σύμφωνα με την παράδοση κατά τρόπο θαυματουργό, ενώ η ανθρώπινη λογική αδυνατεί ακόμη και σήμερα να βρει απάντηση στο θέαμα που αντικρίζουν οι πιστοί προσκυνητές από όλο τον κόσμο, να αναβλύζει νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο. Οι δε θεραπευτικές του ιδιότητες κάνουν πασίγνωστο το μοναστήρι στα πέρατα της γης σε Χριστιανούς, αλλά και Μουσουλμάνους.

Το 1922, εποχή που οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου διώχτηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους, οι μοναχοί έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου, στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Τότε, η Ιερή Εικόνα θάφτηκε για τριάντα περίπου χρόνια στα αγιασμένα χώματα της. Ο Πολύκαρπος Ψωμιάδης, και ο Λεωνίδας Ιασονιδης, Μητροπολίτης Ξάνθης και υπουργός αντίστοιχα επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου, ζήτησαν τη μεσολάβηση του πρωθυπουργού για την απελευθέρωση της εικόνας.

Το 1930, με ενέργειες του πρωθυπουργού της Eλλάδας Ελευθέρου Βενιζέλου, στο πλαίσιο της προωθούμενης τότε ελληνοτουρκικής φιλίας ο Tούρκος πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού, επισκέπτεται την Αθήνα και δέχεται μια αντιπροσωπεία να πάει στον Πόντο και να παραλάβει τα σύμβολα της ορθοδοξίας και του ελληνισμού.

Το αίτημα εγκρίθηκε και ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος, από τους τελευταίους μοναχούς της μονής, ταξίδεψε στον Πόντο και έπειτα από πολλές προσπάθειες βρήκε την εικόνα, τον πολύτιμο Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο, το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου που είχαν ενταφιαστεί μαζί με την εικόνα. Αμέσως τα μετέφερε στην Αθήνα ,όπου εναποτέθηκαν στο βυζαντινό μουσείο Αθηνών, έως το 1951 όπου ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το σωματείο Παναγία Σουμελά από τον γιατρό Φίλωνα Κτενίδη.

Έκτοτε και για 20 ολόκληρα χρόνια η εικόνα φιλοξενείται στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας. Το 1931 ο Λεωνίδας Ιασωνίδης προτείνει τον επανενθρονισμό της Παναγίας Σουμελά σε κάποια περιοχή της Eλλάδας, ενώ τελικά το 1951 ο Kρωμναίος οραματιστής και κτήτωρ Φίλων Κτενίδης κάνει πράξη την επιθυμία όλων των Ποντίων, με τη θεμελίωση της Νέας Παναγίας Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου στην Καστανιά της Βέροιας.

Τον Αύγουστο του 1952, η εικόνα της Παναγίας ενθρονίστηκε επίσημα στον Ιερό Ναό που χτίστηκε προς τιμήν Της στο όρος Βέρμιο. Περίπου σαράντα χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1993 παραδόθηκαν από το βυζαντινό μουσείο Αθηνών ο Σταύρος και το Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου. Η Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, αποτελεί το σύμβολο των Ελλήνων του Πόντου οι οποίοι καταφεύγουν σε Αυτή για να τους απαλλάξει από τα προβλήματα και τις συμφορές.

Στην Μονή της Παναγίας στο Όρος Μελά του Πόντου, τον Δεκαπενταύγουστο του 2010, ακούστηκαν για πρώτη φορά ύμνοι και ικεσίες ύστερα από 88 χρόνια. Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με ενέργειες του οποίου κατέστη δυνατή αυτή η μοναδική για τον Ελληνισμό δυνατότητα. Δυστυχώς εφέτος δε θα λειτουργήσει η Παναγία Σουμελά.

Η θαυματουργός εικόνα τίθεται σε προσκύνηση στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς μέχρι τις 22 Μαΐου.

Την Κυριακή 21/05 το πρωί θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος και συνιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Θα ακολουθήσει λιτανεία και στις 19:30 θα ψαλεί μεθέορτος εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορωνείας κ. Παντελεήμονος. Στις 22:00 θα τελεσθεί ιερά αγρυπνία. Τη Δευτέρα 22/05 το πρωί θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία.



Όταν η Sophie Smith ανακάλυψε ότι περίμενε τρίδυμα, εκείνη και ο σύζυγός της Ash ένιωθαν ότι ήταν «οι πιο τυχεροί άνθρωποι στον κόσμο».
Αλλά όταν η κυρία Smith πήγε να γεννήσει, στις 21 εβδομάδες της κύησης, ο κόσμος τους “ήρθε τούμπα” και μέσα σε 81 ημέρες το ζευγάρι από το Σίδνεϊ έχασε τραγικά τα τρία νεογνά του.
Παρά το γεγονός ότι βυθίστηκαν στη θλίψη, προσπάθησαν ξανά να κάνουν παιδιά πριν τους δοθεί ένα άλλο χτύπημα: ο Ash διαγνώστηκε με ανίατο καρκίνο του εγκεφάλου και απεβίωσε επτά χρόνια αργότερα.
Sophie and her husband Ash felt they were 'the luckiest people in the world' when they discovered she was pregnant with triplets (pictured here at 17 weeks in 2006)
Μιλώντας στη FEMAIL, η κ. Smith μοιράστηκε την ιστορία της απώλειάς της και τον τρόπο με τον οποίο βρήκε τη δύναμή της μέσα από την απίστευτη τραγωδία της.
“Το να έχω τρεις καρδιές να χτυπούν μέσα μου ένιωσα πως αυτό το μεγαλύτερο θαύμα και σκέφτηκα ότι είμαστε ευλογημένοι,” είπε στην FEMAIL.
Το ζευγάρι άρχισε να προετοιμάζεται για τη μεγάλη του οικογένεια και αγόρασε ένα καινούργιο αυτοκίνητο που να χωράει τρία παιδικά καθίσματα.
Ms Smith and husband Ash pictured on their wedding day in Sydney in 2005
“Καταλάβαμε ότι θα γεννιόντουσαν νωρίς και πως θα έμεναν στο νοσοκομείο – ήμασταν ενήμεροι ότι θα έπρεπε να περιμένουμε για να τους κρατήσουμε στην αγκαλιά μας.”
Στις μόλις 21 εβδομάδες της εγκυμοσύνης της, η κυρία Smith αισθάνθηκε πως έσπασαν τα νερά της ενώ ήταν στο σούπερ μάρκετ.
“Πήγα κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπου ένας γιατρός μου είπε: “Τα νερά σου έχουν σπάσει, πιθανότατα να γεννήσεις μέσα σε 24 ώρες και όλα τα μωρά σου να πεθάνουν.”
Πέντε ημέρες αργότερα, η κ. Smith γέννησε πρώτα τον Henry, ο οποίος ζύγιζε μόλις 450 γραμμάρια.
'We understood they would probably be born early and would need a stay in hospital but I had no idea just how early they would arrive' - Ms Smith with her last born triplet Jasper in the neonatal intensive care unit
“Το μικρό του χέρι πίεζε στο δάχτυλό μου και περάσαμε μια πολύ ωραία ώρα μαζί πριν πεθάνει.”
“Στις 24 εβδομάδες ακριβώς τα νερά μου έσπασαν ξανά. Ο Jasper και ο Evan γεννήθηκαν μέσω καισαρικής.”
“Ήμασταν γεμάτοι ελπίδες για τον Jasper και τον Evan όταν γεννήθηκαν – τους δόθηκε 50% πιθανότητα επιβίωσης. Πίστευα πραγματικά ότι θα τα κατάφερναν.”
Παρά το γεγονός ότι ζύγιζαν μόνο 620 και 760 γραμμάρια, ο Evan και ο Jasper τα πήγαιναν καλά στην αρχή στην νεογνική φροντίδα – πριν ο Evan υποστεί μια θανατηφόρα αιμορραγία στον εγκέφαλο σε ηλικία μόλις 10 ημερών.
“Την πρώτη φορά που τον κράτησα ήταν όταν οι γιατροί αφαίρεσαν τη μηχανική υποστήριξη και πέθανε στην αγκαλιά μου. Η καρδιά μου ράγισε εκείνη την ημέρα.”
Evan (pictured at seven days old) and Jasper initially responded well to neonatal care and the couple's hope grew
Ο Jasper ανέπτυξε χρόνια πνευμονική νόσο που του προκάλεσε προβλήματα στο αναπνευστικό του σύστημα και πέθανε μετά από 58 ημέρες.
“Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια του για να θηλάσει.”
“Είμαι τόσο ευγνώμων που είχαμε 58 ημέρες για να γνωρίσουμε τον Jasper, κάτι που δεν είχαμε την τύχη να κάνουμε με τον Henry και τον Evan.”
'The first time I held him was when he died in my arms' - Evan was born weighing just 620 grams with sealed eyes and translucent skin; he suffered a massive brain haemorrhage at ten days old
Η κ. Smith και ο σύζυγός μάζεψαν χρήματα και ίδρυσαν ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, το « Running for Premature Babies Foundation», το οποίο εμπνέει τους ανθρώπους να τρέχουν μαραθώνιους για να βοηθήσουν την έρευνα, τη φροντίδα και τη διάσωση πρόωρων νεογνών.
“Με βοήθησε το να έχω κάτι θετικό στο μυαλό μου στο να απαλύνω τον πόνο μου,”είπε η κ. Smith.
“Η απώλεια ενός μωρού μπορεί να είναι απίστευτη μοναξιά καθώς οι άνθρωποι γύρω μας, συχνά δεν ξέρουν πώς να ανταποκριθούν σε μια τέτοια τραγωδία – μπορεί να αισθάνονται άβολα να μιλήσουν για το μωρό που χάθηκε…”
“Η ίδρυση ενός ιδρύματος στη μνήμη των αγοριών μου με βοήθησε πολύ.”
Jasper was the third triplet born weighing a minuscule 760 grams

“Γνωρίζοντας ότι η συλλογή χρημάτων θα βοηθήσει άλλα πρόωρα βρέφη να ζήσουν, μου έδωσε μεγάλη ανακούφιση.”
Είκοσι μήνες μετά το θάνατο του Jasper, η κ. Smith και ο σύζυγός της καλωσόρισαν τον γιο τους Owen, ο οποίος έφερε «πολύ φως» στη ζωή τους.
“Χαιρόμουν πολύ που είχα τον Owen στην αγκαλιά μου… ο ήχος του κλάματός του ήταν μουσική στα αυτιά μου, καθώς τα τρίδυμά μου ήταν πάρα πολύ άρρωστα για να κλάψουν.”
Όταν η Sophie Smith ανακάλυψε ότι περίμενε τρίδυμα, εκείνη και ο σύζυγός της Ash ένιωθαν ότι ήταν «οι πιο τυχεροί άνθρωποι στον κόσμο».
Αλλά όταν η κυρία Smith πήγε να γεννήσει, στις 21 εβδομάδες της κύησης, ο κόσμος τους “ήρθε τούμπα” και μέσα σε 81 ημέρες το ζευγάρι από το Σίδνεϊ έχασε τραγικά τα τρία νεογνά του.
Παρά το γεγονός ότι βυθίστηκαν στη θλίψη, προσπάθησαν ξανά να κάνουν παιδιά πριν τους δοθεί ένα άλλο χτύπημα: ο Ash διαγνώστηκε με ανίατο καρκίνο του εγκεφάλου και απεβίωσε επτά χρόνια αργότερα.
Sophie and her husband Ash felt they were 'the luckiest people in the world' when they discovered she was pregnant with triplets (pictured here at 17 weeks in 2006)
Μιλώντας στη FEMAIL, η κ. Smith μοιράστηκε την ιστορία της απώλειάς της και τον τρόπο με τον οποίο βρήκε τη δύναμή της μέσα από την απίστευτη τραγωδία της.
“Το να έχω τρεις καρδιές να χτυπούν μέσα μου ένιωσα πως αυτό το μεγαλύτερο θαύμα και σκέφτηκα ότι είμαστε ευλογημένοι,” είπε στην FEMAIL.
Το ζευγάρι άρχισε να προετοιμάζεται για τη μεγάλη του οικογένεια και αγόρασε ένα καινούργιο αυτοκίνητο που να χωράει τρία παιδικά καθίσματα.
Ms Smith and husband Ash pictured on their wedding day in Sydney in 2005
“Καταλάβαμε ότι θα γεννιόντουσαν νωρίς και πως θα έμεναν στο νοσοκομείο – ήμασταν ενήμεροι ότι θα έπρεπε να περιμένουμε για να τους κρατήσουμε στην αγκαλιά μας.”
Στις μόλις 21 εβδομάδες της εγκυμοσύνης της, η κυρία Smith αισθάνθηκε πως έσπασαν τα νερά της ενώ ήταν στο σούπερ μάρκετ.
“Πήγα κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπου ένας γιατρός μου είπε: “Τα νερά σου έχουν σπάσει, πιθανότατα να γεννήσεις μέσα σε 24 ώρες και όλα τα μωρά σου να πεθάνουν.”
Πέντε ημέρες αργότερα, η κ. Smith γέννησε πρώτα τον Henry, ο οποίος ζύγιζε μόλις 450 γραμμάρια.
'We understood they would probably be born early and would need a stay in hospital but I had no idea just how early they would arrive' - Ms Smith with her last born triplet Jasper in the neonatal intensive care unit
“Το μικρό του χέρι πίεζε στο δάχτυλό μου και περάσαμε μια πολύ ωραία ώρα μαζί πριν πεθάνει.”
“Στις 24 εβδομάδες ακριβώς τα νερά μου έσπασαν ξανά. Ο Jasper και ο Evan γεννήθηκαν μέσω καισαρικής.”
“Ήμασταν γεμάτοι ελπίδες για τον Jasper και τον Evan όταν γεννήθηκαν – τους δόθηκε 50% πιθανότητα επιβίωσης. Πίστευα πραγματικά ότι θα τα κατάφερναν.”
Παρά το γεγονός ότι ζύγιζαν μόνο 620 και 760 γραμμάρια, ο Evan και ο Jasper τα πήγαιναν καλά στην αρχή στην νεογνική φροντίδα – πριν ο Evan υποστεί μια θανατηφόρα αιμορραγία στον εγκέφαλο σε ηλικία μόλις 10 ημερών.
“Την πρώτη φορά που τον κράτησα ήταν όταν οι γιατροί αφαίρεσαν τη μηχανική υποστήριξη και πέθανε στην αγκαλιά μου. Η καρδιά μου ράγισε εκείνη την ημέρα.”
Evan (pictured at seven days old) and Jasper initially responded well to neonatal care and the couple's hope grew
Ο Jasper ανέπτυξε χρόνια πνευμονική νόσο που του προκάλεσε προβλήματα στο αναπνευστικό του σύστημα και πέθανε μετά από 58 ημέρες.
“Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια του για να θηλάσει.”
“Είμαι τόσο ευγνώμων που είχαμε 58 ημέρες για να γνωρίσουμε τον Jasper, κάτι που δεν είχαμε την τύχη να κάνουμε με τον Henry και τον Evan.”
'The first time I held him was when he died in my arms' - Evan was born weighing just 620 grams with sealed eyes and translucent skin; he suffered a massive brain haemorrhage at ten days old
Η κ. Smith και ο σύζυγός μάζεψαν χρήματα και ίδρυσαν ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα, το « Running for Premature Babies Foundation», το οποίο εμπνέει τους ανθρώπους να τρέχουν μαραθώνιους για να βοηθήσουν την έρευνα, τη φροντίδα και τη διάσωση πρόωρων νεογνών.
“Με βοήθησε το να έχω κάτι θετικό στο μυαλό μου στο να απαλύνω τον πόνο μου,”είπε η κ. Smith.
“Η απώλεια ενός μωρού μπορεί να είναι απίστευτη μοναξιά καθώς οι άνθρωποι γύρω μας, συχνά δεν ξέρουν πώς να ανταποκριθούν σε μια τέτοια τραγωδία – μπορεί να αισθάνονται άβολα να μιλήσουν για το μωρό που χάθηκε…”
“Η ίδρυση ενός ιδρύματος στη μνήμη των αγοριών μου με βοήθησε πολύ.”
Jasper was the third triplet born weighing a minuscule 760 grams
“Γνωρίζοντας ότι η συλλογή χρημάτων θα βοηθήσει άλλα πρόωρα βρέφη να ζήσουν, μου έδωσε μεγάλη ανακούφιση.”
Είκοσι μήνες μετά το θάνατο του Jasper, η κ. Smith και ο σύζυγός της καλωσόρισαν τον γιο τους Owen, ο οποίος έφερε «πολύ φως» στη ζωή τους.
“Χαιρόμουν πολύ που είχα τον Owen στην αγκαλιά μου… ο ήχος του κλάματός του ήταν μουσική στα αυτιά μου, καθώς τα τρίδυμά μου ήταν πάρα πολύ άρρωστα για να κλάψουν.”
'Our little Jasper overcame many hurdles, doubling his birth weight, and I truly believed he'd be our one survivor'
Αλλά όταν ο Owen ήταν έξι μηνών, ο σύζυγος της κας Smith, διαγνώστηκε με κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο και είχε ένα χρόνο ζωής.
Το ζευγάρι αντιμετώπισε την ασθένεια του και άρχισε την εξωσωματική γονιμοποίηση για να κάνει άλλο ένα παιδί.
Το ζευγάρι ήταν πολύ χαρούμενο όταν γεννήθηκε ο γιος τους Harvey.
Ωστόσο, πέντε χρόνια μετά την αρχική διάγνωσή του, ο καρκίνος του Ash προχώρησε πιο επιθετικά και μετά από δώδεκα μήνες τελικά υπέκυψε στην ασθένειά του, τον Φεβρουάριο του 2016.
“Ο Ash ήταν ο καλύτερος φίλος μου και ο σύζυγός μου. Ήταν ένας εκπληκτικός άνθρωπος… μου δίδαξε να μην εγκαταλείπω ποτέ τους αγώνες μου.”
'When I look back on Jasper's life, I like to remember the happy times we shared together like the day he opened his eyes for the first time and the day he tried to breastfeed'
Ακριβώς τρεις μήνες μετά το θάνατο του Ash, η κ. Smith και 520 δρομείς έτρεξαν στον μαραθώνιο του Σίδνεϊ, μαζεύοντας για το ίδρυμα “Running for Premature Babies” 2,5 εκατομμύρια δολάρια!
Μέχρι σήμερα, οι γιατροί εκτιμούν ότι αυτό το ταμείο έχει ωφελήσει περισσότερα από 4.500 πρόωρα βρέφη.
With every surgery Ash bounced back a little less than the one before, and after battling on for twelve months he eventually succumbed to his illness in February 2015
“Αυτός ο αγώνας ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστός, καθώς δεν ήταν μόνο για τον Henry, τον Jasper και τον Evan, αλλά και προς τιμήν του Ash. Έτρεξα σε αυτόν τον αγώνα γρηγορότερα από ποτέ πριν και ένιωσα πως ο Ash ήταν δίπλα μου σε κάθε βήμα.”
Ash Smith ran the Sydney half marathon in aid of the couple's foundation Running for Premature Babies
Η κ. Smith, η οποία είναι σήμερα 48 ετών, έχει γράψει ένα βιβλίο στη μνήμη των γιων και του συζύγου της, και όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του πήγαν στο Ίδρυμα “Running for Premature Babies”.
Exactly three months after Ash's passing, Ms Smith and 520 runners ran the Sydney half marathon bringing the ten-year fundraising total of 'Running for Premature Babies' to a staggering $2.5 million
“Δώδεκα χρόνια τώρα καταλαβαίνω ότι ο χρόνος επουλώνει πληγές, αλλά δεν κάνει τίποτα για να μειώσει τη δύναμη που έχει μια μάνα για τα παιδιά της. Αγαπώ τα αγόρια μου σήμερα τόσο πολύ όπως και την ημέρα που πέθαναν.”
'This race was extra special as it wasn't just for Henry, Jasper and Evan, but in honour of Ash too. I ran that race faster than I ever had before and felt like Ash was right there beside me every step of the way'

Από το Blogger.